เขาไม่เหมือนกับเธอ
ในแววตาไม่มีความประหลาดใจมากมายนัก เหมือนกับว่าได้ข้ามผ่านภูเขาและแม่น้ำนับพันมาแล้ว ในที่สุดก็ตัดสินใจบางอย่างได้
บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ชวนให้รู้สึกแปลก ๆ เหลียงจัวเฉียนกระแอมเบา ๆ ก้าวถอยหลังทีละก้าว "...งั้นฉันเรียกแท็กซี่กลับเองแล้วกัน"
"หลินหลางจะมารับนายเอง"
เหลียงจัวเฉียนตอบรับกลับมาคำหนึ่ง ไม่รู้ว่าได้ยินเข้าไปหรือเปล่า ร่างกายก็หายไปที่หัวมุมถนนอย่างรวดเร็ว
สวี่จี้ชิงก้มหน้าลง
เขามองซูเซี่ย ดวงตาเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ที่หนาแน่น เสียงแหบพร่า "หนาวไหม?"
ซูเซี่ยรู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ
ตอนนี้เธอไม่ควรจะน้อยใจหรอกหรือ ไม่ควรจะกำชายเสื้อของเขาแล้วถามไถ่หรือ
สองปีที่ผ่านไปหายไปไหนหมด ทำไมเพิ่งมาปรากฏตัววันนี้
จะใช้โทรศัพท์คนอื่น หรือจะคอมเมนต์ในโมเมนต์ ก็ตาม แต่ทำไมถึงหายไปจากโลกของเธออย่างหมดจดขนาดนี้
นานขนาดนี้ ยาพิษที่ร้ายแรงที่สุดในหนังกำลังภายในก็คงละลายหายไปเองได้แล้ว แต่เธอกลับยังไม่พัฒนาเลยสักนิด
แค่ถูกสวี่จี้ชิงมองลงมาด้วยสายตาแบบนี้ ถูกปลอบโยนด้วยเสียงแผ่วเบา ความทรนงที่งอกเงยมาหลายปีก็ละลายหายไป
เธอมองตาสวี่จี้ชิงอย่างเหม่อลอย ก่อนจะพยักหน้าตอบโดยสัญชาตญาณ
สวี่จี้ชิงไม่พูดอะไรอีก รีบถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก คลุมให้เธอแน่น แล้วพาเธอกลับไปนั่งที่เบาะหน้าข้างคนขับ