ข้อดีของชุดห้องบริหารคือ พื้นที่ครึ่งชั้นบนที่กว้างขวางนั้นมีแขกเพียงคู่เดียวเท่านั้น
แม้การ์ดห้องจะอยู่ในมือของซูเซี่ย และเธอต้องสั่นหลายครั้งกว่าจะเปิดได้ ก็ไม่มีคนแปลกหน้าที่ผ่านไปมาเห็น
คลิก— ประตูปิดลงอีกครั้งเบื้องหลังพวกเขา
ภายในห้องยังมืดสนิท โคมไฟทางเดินสไตล์เรโทรที่สว่างขึ้นเองให้แสงสลัว ซูเซี่ยหยุดแล้วหันกลับมา เห็นเพียงดวงตาของสวี่จี้ชิง
เปลือกตาบาง ขนตาที่ทอดลงเป็นประกายสีทองเข้ม สงบและเย็นชา นั่นคือม่านตาของเขา
มือที่ถูกจับมาตลอดถูกปล่อย เสื้อคลุมและกระเป๋าถูกเขารับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ เหลือเพียงอากาศเย็นในอ้อมแขน
ตอนนี้สถานการณ์มันแบบไหน?
ชายหญิงสองคน อยู่ร่วมห้องกันตามลำพัง
แล้วก็สงบลงแบบนี้... ไม่... ต่อจูบต่อเหรอ?
ความผิดหวังเล็ก ๆ ในใจเธอเพิ่งจะผลิดอก สวี่จี้ชิงก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ หยิบรองเท้าแตะข้าง ๆ ขึ้นมา "ยกเท้าขึ้นสิ"
วันนี้เขาสวมกางเกงสแล็คทรงเรียบร้อย เมื่อทำท่านี้ ผ้าบริเวณต้นขาถูกตึง เผยให้เห็นเอ็นร้อยหวายที่ยาว หล่อแบบหนุ่มไฮโซ
การเปลี่ยนแปลงของบุคลิกเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อน
แปลกใหม่ คุ้นเคยแต่ก็ไม่คุ้นเคย ทำให้ซูเซี่ยมองจนเหม่อ อัตราการเต้นของหัวใจที่สูงอยู่แล้วยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ลมหายใจเริ่มไม่เป็นจังหวะ
ไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าเธอเปลี่ยนเท้ายังไง รองเท้าที่ถอดออกก็ถูกวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบที่หน้าประตู