39.
เข้าสู่ฤดูร้อน การพักฟื้นอันยาวนานของสวี่จี้ชิงก็สิ้นสุดลงชั่วคราว เขากลับไปทำงานที่บริษัทอีกครั้ง
ความหนักของงานที่เพิ่มจากสามส่วนเป็นสิบส่วนทันที ไม่ใช่เรื่องที่เขายอมรับได้ยากนัก เพียงแต่กว่าสี่ร้อยวันที่อยู่บ้าน วันสามมื้อได้กินพร้อมหน้ากับภรรยา มันช่างยากที่จะตัดใจ
เพื่อให้เลิกงานตรงเวลาทุกวันและกลับไปกินข้าวเย็นกับภรรยาได้ สวี่จี้ชิงจะทำงานให้เสร็จในเวลากลางวันไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร
ช่วงพักเที่ยงเขากลับไปไม่ได้ แต่ก็จะโทรหาซูเซี่ยเสมอ
จริง ๆ แล้วสวี่จี้ชิงเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรหลังจากโทรออกไป
กินข้าวหรือยัง กินอะไรไป วันนี้ยุ่งไหม ซูเซี่ยถามอะไรเขาก็ตอบตามนั้น
วันหนึ่งซูเซี่ยทนไม่ไหวจนหัวเราะออกมา "สวี่จี้ชิง นายรู้ไหมว่าบางครั้งนายทื่อจริง ๆ"
สวี่จี้ชิงไม่แก้ตัว ปล่อยให้เธอติดฉลากที่ไม่ค่อยฉลาดพวกนั้นไว้ที่ตัวเขา "ฉันก็เป็นแบบนี้ทุกวัน"
งานก็คืองาน ประชุมก็คือประชุม เขาไม่มีพรสวรรค์ที่จะทำให้ชีวิตประจำวันที่น่าเบื่อกลายเป็นเรื่องสีสัน
เขาแค่อยากได้ยินเสียงภรรยา ฟังเธอเล่าเรื่องเด็ก ๆ ในโรงเรียนอย่างมีชีวิตชีวา สัมผัสสายลมฤดูร้อนที่พัดผ่านปลายผมของเธอ
"ฉันจะสอนแค่ครั้งเดียวนะ" ซูเซี่ยโอบกอดเด็ก ๆ ทั้งสองข้างในโถงทางเดินโรงเรียน แล้วเอามือปิดหูพวกเขา "เวลาไม่รู้จะพูดอะไร ก็พูดว่าคิดถึงฉันสิ"
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา
ไม่ว่าจะเป็นสายโทรศัพท์หรือวิดีโอคอลจากสวี่จี้ชิง ทุกครั้งที่เธอจงใจไม่พูดอะไรเพื่อรอฟัง ในความเงียบไม่กี่อึดใจ เธอก็มักจะได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้หัวใจเต้นแรงตามที่หวังเสมอ:
"ฉันคิดถึงเธอ"
ซูเซี่ยได้คืบจะเอาศอก "เมื่อไหร่ล่ะ?"
"ตอนนี้" สวี่จี้ชิงพูด "...และเมื่อกี้"
40.
ใต้ตึกบริษัทของสวี่จี้ชิงมีย่านการค้าขนาดใหญ่ ร้านค้าเล็กใหญ่เรียงราย ตั้งแต่ของเล่น ของใช้ในบ้าน ไปจนถึงเครื่องประดับแบรนด์ดังครบครัน