32.
เดือนอ้ายลมแรงอากาศเย็น แต่ในบ้านกลับอบอุ่น
หลังอาหารเย็น ซูเซี่ยเปิดโปรเจกเตอร์และจอภาพ ดูเรื่อง"หนูน้อยหัวใจฮีโร่"กับสวี่จี้ชิง
โกโก้ร้อนคนละแก้ว เธอจิบเป็นครั้งคราว มองดูโจรโง่ในหนังถูกเตารีดร้อนๆ แตะเท้า ถูกกระป๋องสีทุ่มใส่หัว แล้วก็ลื่นล้มบนบันไดน้ำแข็ง
ตอนเด็กดูแล้วหัวเราะไม่คิดหน้าคิดหลัง ทั้งตื่นเต้นทั้งสะใจ ตอนนี้อายุมากขึ้นไปหน่อย สมองของเธอชอบเปิดโหมดรับรู้ความเจ็บปวดอยู่บ่อยๆ
เห็นคนอื่นเหยียบเข็มหมุด ก็รู้สึกเหมือนตัวเองเหยียบเข้าไปด้วย พอผ่านไปสักพักก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฮืดฮาด ทำให้สวี่จี้ชิงหันมามองตลอด เข้าใจเนื้อเรื่องไปได้แค่ไหนก็ไม่รู้
ซูเซี่ยถูกจ้องจนหน้าร้อน รีบหาหัวข้อคุย"ถ้านายเป็นเด็กคนนั้น นายจะปกป้องบ้านยังไง?"
เธอกลัวหนาว เปิดฮีตเตอร์จนร้อนพอแล้ว ก็ยังห่มผ้าห่มอีกผืน
เพิ่งขยับไปมาไม่กี่ที ก็มีส้นเท้าท่อนนึงโผล่ออกมาจากผ้าห่ม สวี่จี้ชิงยื่นมือมาห่มให้ใหม่ เก็บมุมให้เรียบร้อย
"ที่บ้านมีนายไหม?" เขาถามอย่างไม่ใส่ใจ
ซูเซี่ยลิ้นแข็งขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล"...ถ้ามีล่ะ"
สวี่จี้ชิงก้มตามองเธอ ไม่ได้คิดนาน
ทั้งที่เป็นคำพูดเล่นๆ แต่น้ำเสียงกลับเรียบนิ่ง"พวกมันไม่ทันได้ก้าวเข้ามาหรอก"
33.
แผนเดิมของซูเซี่ยคือดูหนังมาราธอน
ลิสต์หนังที่เรียงลำดับไว้ยาวมาก โซฟาก็นุ่มมาก
ตอนแรกเธอกับสวี่จี้ชิงห่างกันหนึ่งเมตร พอดูหนังเรื่องที่สามไปได้ครึ่งเรื่อง เธอก็ง่วงมากจนหัวค่อมลง เอนไปข้างๆ
ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน พอตื่นขึ้นมาห้องก็มืดลงแล้ว ชื่อนักแสดงบนจอเลื่อนขึ้นพร้อมเพลงปิดท้ายการ์ตูน
เธอนอนแผ่ทั้งตัวบนโซฟาอย่างสบาย จนสวี่จี้ชิงต้องเบียดไปอยู่มุมเดียว
ที่หนุนหัวแน่นและยืดหยุ่น คือ...
ขาที่ยังอยู่ในช่วงฟื้นฟูของเขา