ซูเสี่ยวเจวียนพูดจบประโยคนั้น ความอดทนทั้งหมดก็หมดลง
เธอไม่มองเขาอีกก้าวเดินฝ่า crowd ผู้คนในโถงทางเดิน มุ่งหน้าออกไปยังตึกฉุกเฉินอย่างดุดัน
ถูกโทรเรียกมาจากบริษัทให้มาที่เมืองจิง รองเท้าส้นสูงบนเท้าเธอยังไม่ทันได้เปลี่ยน เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นถี่และเร่งด่วน กังวานและเฉียบขาด
ดั่งตะปูเหล็ก ทีละที ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของสวี่จี้ชิง
ผู้หญิงคนนั้นเดินเร็วเกินไป เขาตามแทบไม่ทัน ต้องก้าวสามก้าวรวมเป็นสองก้าว เพื่อไม่ให้ม่านหนาที่เธอสะบัดขึ้นมากระแทกหน้า
ในโรงพยาบาลเต็มไปด้วยผู้คน ทางเดินฉุกเฉินห้ามขวาง
ออกจากประตูมา ซูเสี่ยวเจวียนในที่สุดก็หยุดที่ม้านั่งข้างน้ำพุ ไม่ได้นั่ง แต่ยืนพิงต้นเก๋าแก่ๆ ที่อยู่ข้างๆ รอให้หนุ่มน้อยมายืนตรงหน้าเธอ
แสงแดดฤดูหนาวทอดผ่านเงาไม้
ครึ่งหนึ่งตกบนบ่าของเขา อีกครึ่งหนึ่งส่องไปที่ขอบผ้าพันแผลที่โผล่พ้นหมวก พลิ้วไหวตามสายลม
ชายหนุ่มรูปร่างสูงบาง หลังตรงราวกับไม้ ท่อนไม้เก่าๆ เห็นร่องรอยการซักตาก ร่างข้างกายกำแน่น
ซูเสี่ยวเจวียนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบ "ม้านั่งไม่มีฝุ่น ยืนไม่ไหวก็มานั่งสิ"