วันนี้ไม่มีลม
ตอนเที่ยงสิบเอ็ดกว่า ท้องฟ้าสีครามสดใส นกน้อยบนกิ่งสนส่งเสียงจั๊กจั๊ก แสงแดดทอดลงบนใบหน้าอุ่นๆ
อีกหลายชั่วโมงกว่าสวี่จี้ชิงกับคนอื่นๆจะเสร็จ
เมื่อคืนเหอเหมียวตกลงกับเธอไว้แล้ว พอสัมภาษณ์เสร็จจะมาหา จะพาเธอเที่ยวชมมหาวิทยาลัยชิงหัวให้ทั่ว ถ่ายรูปด้วย แล้วก็ไปลิ้มลองโรงอาหารที่ค่าเฉลี่ยความฉลาดสูงสุดในตอนนั้น
ครึ่งชั่วโมงก่อนบอกว่าอยู่บนรถไฟใต้ดินแล้ว คิดๆดูเวลาก็ควรจะถึงได้แล้ว
ในอกมีฟองความสุขมากมายที่อยากจะล้นออกมา แทบรอไม่ไหวที่จะแบ่งปันให้คนอื่น
ซูเซี่ยเดินเล่นไปที่ประตูมหาวิทยาลัยที่ใกล้ที่สุด ส่งข้อความไปเร่งว่า [ท่านอ๋องของเรามาถึงไหนแล้ว?]
เหอเหมียวตอบกลับทันที [อยู่ตรงหน้าเธอไง!]
เธอเงยหน้าขึ้น
ห่างกันสัญญาณไฟจราจรหนึ่งด่าน สาวผมสั้นยืนอยู่ปลายทางม้าลายตามคาด ปอมปอมบนหมวกไหมพรมเด้งดึ๋งๆ กำลังโบกมือให้เธออย่างแรง
ซูเซี่ยยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
เธอยกมือขึ้นสูง อยากจะตอบรับอย่างอบอุ่นเหมือนอีกฝ่าย
แต่แค่สะบัดมือไปมา ความรู้สึกคลื่นไส้ก็พลุ่งขึ้นมาในทันใด พร้อมกับเสียงหึ่งในหู
มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
หรืออาจจะเพราะสองสามวันมานี้เธอตื่นเต้นเกินไป เลยคิดว่าอัตราการเต้นของหัวใจที่สูงอยู่ตลอดเวลาเป็นเรื่องปกติ บางครั้งหายใจไม่อิ่มก็แค่เพราะตื่นเต้น