การแข่งขันช่วงบ่ายเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อการแข่งลู่ซึ่งเป็นไฮไลต์เริ่มขึ้น บรรดานักกีฬาที่พักมาทั้งเช้าก็ปล่อยพลังราวกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน ออกอาละวาดซัดชัยไปทั่ว ทำให้คะแนนสะสมของหลายห้องสายศิลป์พุ่งพรวดขึ้นพรวด ๆ
ผ่านไปเพียงสองสามรายการ อันดับที่สามที่ห้องสี่ทุ่มเทรักษามาทั้งเช้าก็ร่วงลงมาอยู่อันดับที่แปดในพริบตา
ซูเซี่ยร้อนใจ
แต่เธอก็รู้ว่าการร้อนใจไปก็ไร้ประโยชน์ ทำได้เพียงทำหน้าที่กรรมการฝ่ายกีฬาให้ดีที่สุดเท่านั้น
ที่จุดลงทะเบียนของการวิ่งผลัด 4x100 เมตรชายรอบคัดเลือก ผู้คนแน่นขนัด
ใบหน้าของเธอโดดเด่นเกินกว่าจะมองข้าม
เธอปรากฏตัวปุ๊บ สายตาทุกคู่ใต้เต็นท์ก็หันมามองพร้อมกัน
เมื่อเช้าที่ห้องสี่ มีคนติดหมายเลขประจำตัวไม่ดี เข็มกลัดหลุดขึ้นมา บาดหน้าอกเป็นแผล
ด้วยบทเรียนจากเหตุการณ์นั้น คราวนี้ซูเซี่ยจึงสะพายกระเป๋าใบเล็ก ๆ ข้างในใส่เข็มกลัดสำรองทั้งกล่อง คอยเดินไปส่งแต่ละคนที่จุดลงทะเบียน พร้อมกับตรวจเข็มกลัดให้เรียบร้อย และจัดขอบหมายเลขให้เข้าที่
“ไม่บาดเจ็บคือที่หนึ่ง ผลการแข่งเป็นที่สอง ทำได้เต็มที่ก็คือชัยชนะ”
ท่ามกลางสายตาอิจฉาของเหล่าหนุ่ม ๆ ทั้งสนาม หนุ่ม ๆ ห้องสี่ที่ถูกเธอตบไหล่นั้นหน้าแดงไปทั้งใบ แทบจะสาบานตนจงรักภักดีต่อเจ้าหญิงตรงนั้นเลยทีเดียว
ตะวันเจิดจ้ากลางหัว ซูเซี่ยวิ่งวุ่นอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมง เหงื่อเต็มหน้า
ผลลัพธ์ดีขึ้นมาหน่อย
แต่คู่แข่งแข็งแกร่งเกินไป ยังไร้สิทธิ์ได้ที่สาม
เหอเหมียวประจำการอยู่ใต้ร่มไม้เขียนบทประกาศ มองดูแล้วทนไม่ไหว ยื่นกระดาษทิชชู่แผ่นหนึ่งให้ “สาว ๆ ก็ไปส่ง หนุ่ม ๆ ก็ไปส่ง พักสักหน่อยเถอะเซี่ยเซี่ยของฉัน”