ยังเหลือขบวนของอีกไม่กี่ห้องสุดท้ายที่ยังเดินไม่เสร็จ
บนสนามกีฬาธงหลากสีปลิวไสว เสียงโหวกเหวกโวยวายและเสียงตามสายดังอื้ออึงไปหมด ครึกครื้นสุดๆ
ที่ข้างอัฒจันทร์ ข้อความของจางเจี้ยนหยวนเด้งขึ้นมาทันใด หลินหลางก้มหน้ากดมือถือไปเรื่อยๆ "...โค้ชจางกับท่านหู อย่างน้อยก็บ้าไปแล้วหนึ่งคน ไอ้สองตาเฒ่านี่แอบเป็นพวกขยันซะจนติดใจแล้ว"
"นี่เพิ่งเดือนเมษายนนะ ที่หนึ่งของเมืองของนายยังไม่ทันอุ่นเลย บ่ายนี้จะต้องไปฝึกพิเศษนอกรั้วอีก"
"ฉันยอมแพ้จริงๆ เพื่อไม่ให้โรงเรียนมัธยมชื่อดังรู้ก็ทำได้ทุกทาง ซวยจริงที่ครั้งก่อนฉันยังคิดว่าการเปิดห้องโรงแรมเรียนมันโรคจิต ที่แท้บ่ายนี้ไปชานเมืองกันเลย นกไม่เกาะแมลงไม่ไต่ รถเมล์ก็ไม่มีสายไหนผ่าน"
ปกติห้องเรียนคณิตศาสตร์โอลิมปิกก็มีคนน้อยอยู่แล้ว ยิ่งข้างๆ ไม่มีเสียงอะไรเลย
หลินหลางบ่นตั้งนานไม่มีใครตอบ ก็รู้สึกเซ็ง ยื่นขายาวๆ ไปข้างๆ "พ่อหนุ่มรูปงาม ตอบฉันหน่อยสิ"
"บ่ายสองโมงครึ่งรถบัสออก อาจารย์จางคนเล็กสายพีชคณิตเป็นคนเช็คชื่อ เกินเวลาไม่รอ นายไปได้ไหม?"
สวี่จี้ชิงนั่งอยู่ข้างๆ เขา พยักหน้าเบาๆ "อืม"
"...นายได้ยินฉันพูดอะไรหรือยังถึงได้อืม"
สวี่จี้ชิงสีหน้าไม่เปลี่ยน หวนสายตากลับมา "รถบัสไปชานเมือง บ่ายสองโมงครึ่งรวมตัว"
"นายเก่ง นายสุดยอด"
เขาปกติก็เป็นแบบนี้ หลินหลางไม่ถือสา ไล่ตามสายตาที่เขามองไปก่อนหน้านี้มองไปอีกทาง