วันหยุดสิ้นสุดลง กลับมาเรียนอีกทีก็เป็นวันพฤหัสบดี
กลางวันเรียนติดกันเป็นคาบใหญ่ ตอนบ่ายเลิกเร็ว ลากโต๊ะจัดสนามสอบ วันศุกร์เริ่มสอบประจำเดือนสองวันติดต่อกัน
พอกดกริ่งเข้าเรียนเช้า ครูติงก็ถือตารางจัดห้องสอบเข้ามา ปิดไว้ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์ "นี่คือการสอบครั้งแรกหลังแยกสาย ทุกคนต้องใส่ใจกับมันให้มาก!"
"ใครที่อ่านหนังสือมาแล้ว ให้พลิกดูสมุดบันทึกข้อผิดพลาดอีกครั้ง ส่วนคนที่เล่นหนักช่วงวันหยุดก็ควรรู้ตัวไว้ วันนี้เหลือเวลาแค่วันเดียว พวกเธอเตรียมตัวสอบอยู่ข้างล่าง ฉันเตรียมการสอนอยู่บนเวที ดูสิว่าใครกล้าเงยหน้าขึ้นมา"
ยกเว้นห้องทดลองสองห้องนั้น ห้องเรียนทั่วไปที่เหลือพื้นฐานนักเรียนก็ใกล้เคียงกัน
ปกติก็เงียบๆ สงบๆ รักใคร่กลมเกลียว พอผลสอบออกมาใครได้ที่โหล่ก็อายกันเอง
ครูติงนั่งอยู่ในห้องเรียน สายตาแข็งกร้าวมาก กดดันจนนักเรียนสี่สิบกว่าคนในห้องแทบไม่กล้าหายใจ
ตัวแทนวิชาตอนครูเดินเข้าห้องก็ยัดขนมปังเข้าปาก พอครูเข้ามาก็ไม่กล้าแม้แต่จะเคี้ยว ต้องอมขนมปังไว้ในปากแล้วท่องศัพท์ทั้งเช้า
พอเสียงกริ่งเลิกเรียนเช้าดังขึ้น ครูติงกลับไปที่ห้องพักครูเพื่อเอาสื่อการสอน ห้องเรียนก็กลายเป็นเขาวงกตอีกครั้ง ฝูงชนแห่กันไปเบียดอยู่หน้ากระดานเพื่อจดเลขที่นั่งสอบ
เหมือนเดิม เลขที่นั่งสอบเป็นอันดับของปีการศึกษาจากการสอบใหญ่ครั้งก่อน ทุกสี่สิบคนแยกเป็นหนึ่งห้องสอบ
ก่อนสอบปลายภาคของปีหนึ่ง ซูเซี่ยยังเศร้าใจกับกระทู้ด่าทอที่แอบถ่ายในงานกีฬา ถึงจะเลือกสายวิทย์อย่างกล้าหาญ แต่สมองก็ยังตามไม่ทัน
วันสอบก็เป็นหวัดอีก ตัวร้อนต่ำๆ มึนๆ ไปหมด ลืมฝนเลขที่นั่งในกระดาษคำตอบ ผลการสอบแย่มาก
มองเห็นคนข้างหน้าแย่งกันดู ซูเซี่ยเหล่ตามองอยู่นานแต่ก็ไม่ได้เข้าไปเบียด