ซูเซี่ยสั่งเซ็ตอาหารสองชุด สุดท้ายเกือบทั้งหมดตกถึงท้องสวี่จี้ชิง
สวี่จี้ชิงไม่ใช่ไม่เคยเห็นเธอกินข้าว
ซูเซี่ยทั้งตัวเนียนนุ่มอวบอิ่ม กินข้าวก็ดูอร่อยเป็นพิเศษ
ครั้งที่ตามเขาไปทำงานหารายได้พิเศษ ต่อให้เป็นข้าวกล่องชุดการกุศลที่แทบไม่มีเนื้อสัตว์ เธอก็กินจนไม่เหลือแม้แต่เม็ดข้าว ไม่ใช่คุณหนูอย่างที่กินน้อยๆ แบบนั้นเลย
แต่ครั้งนี้ กลับกินเข้าไปไม่ได้แม้แต่คำเดียว
สติกเกอร์คู่จากเรื่องเซเลอร์มูนสองแผ่น ซูเซี่ยให้สวี่เจียวเจียวไปหนึ่งแผ่น
เพื่อพิสูจน์ว่าที่พูดว่า“หิวนิดหน่อย”ก่อนหน้านี้เป็นความจริง
เธอกำกระดาษทิชชู่ไว้ในมือ หยิบปีกไก่จากถังไก่ทอด ดึงผักกาดหอมหนึ่งใบจากเบอร์เกอร์เนื้อ สุดท้ายก็ฉีกขนมปังไปมุมหนึ่ง แล้วผลักส่วนที่เหลือไปทางสวี่จี้ชิง
“พวกนี้กินไม่ไหวแล้ว ช่วยด้วยนะ”
เธอพนมมือไหว้สองที ดวงตาสีดำอ่อนวาววับ
สวี่จี้ชิงไม่รู้จะอธิบายเธออย่างไรดี
ส่วนใหญ่แล้วเป็นเหมือนแมวที่ไม่ค่อยกล้า กลัวเขาแต่ก็ยังอยากเข้าใกล้ เหมือนรู้จักเขามานานแล้ว
ตอนนี้ดันเหมือนพี่สาวที่อยากชดเชยอะไรให้เขา
เขาลังเลไม่ยอมรับ ซูเซี่ยกลัวว่าไม่อร่อยสำหรับเขา ถามซ้ำหลายรอบว่าเยิ้มไปหรือเค็มไป เกือบจะไปซื้ออย่างอื่นมาเพิ่มแล้ว
เขาแกะกระดาษหุ้มเบอร์เกอร์ กัดไปสองสามคำแบบไม่แสดงสีหน้า ซูเซี่ยแอบมองเขาอยู่พักใหญ่ แล้วก้มหน้าลงยิ้มมุมปากเบาๆ
ลักยิ้มสองข้างบุ๋มลึก เหมือนใส่น้ำผึ้งไว้
หาทางหลอกให้เขากินเนื้อเพิ่มอีกสองคำ แล้วแอบคิดว่าตัวเองฉลาดเหลือเกิน
สวี่จี้ชิงเห็นชัดเจนทั้งหมด
เขาอยู่ในสายตาที่แอบดีใจแบบนั้น ใจวุ่นวายไปหมด อาหารที่กลืนลงไปก็ไม่รู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไร