การสอบสัมภาษณ์ความสามารถพิเศษจัดขึ้นในวันที่แปด ณ สนามซ้อมปกติของวงศิลปะมหาวิทยาลัยชิงหัว
หน้าต่างบานใหญ่ พื้นไม้เงางาม หลังโต๊ะยาว คณะกรรมการคัดเลือกนั่งเรียงกันเป็นแถว
ครึ่งหนึ่งเป็นอาจารย์ศิลปศึกษาของมหาวิทยาลัย อีกครึ่งหนึ่งเป็นผู้ช่วยจากภาควิชาการแสดงดนตรีของวิทยาลัยดนตรีกลางที่อยู่ข้างๆ เด็กที่อยากได้คะแนนสูงจึงต้องทั้งเก่งและเข้ากับวงศิลปะได้ ไม่ปล่อยให้เด็กดีหลุดมือไปแม้แต่คนเดียว
ซูเซี่ยโชคดีมาก
หลังจากแบกเชลโลเข้ามาและแนะนำตัวเสร็จ เพิ่งนั่งลงก็เห็นใบหน้าคุ้นเคยจากปลายโต๊ะยาว
ฤดูหนาวปีก่อน เธอพักอยู่ที่วิทยาลัยดนตรีกลางและเคยเรียนคลาสมาสเตอร์กับหัวหน้าวงออร์เคสตราเบอร์ลิน ผู้หญิงคนนี้เป็นคนดูแลการสอนฝ่ายจีน เธอพูดคุยกับอาจารย์ไม่มาก แต่ซูเซี่ยรู้สึกขอบคุณเธอมาก
ตอนนั้นเธอตื่นเช้านอนดึกซ้อมดนตรีอย่างหนัก น้ำหนักลดลงมากในหนึ่งเดือน จนชุดที่เตรียมไว้สำหรับการแสดงรายงานผลหลวมเกินไป
เธอตั้งใจจะไปซื้อไม้หนีบผ้าที่ร้านค้าเล็กๆ มาหนีบชุดเอาไว้ แต่พออีกฝ่ายรู้เรื่อง ก็เอาอุปกรณ์เย็บผ้าจากบ้านมาให้ และเย็บให้เธอสองสามเข็มก่อนขึ้นเวที ช่วยรักษาความภูมิใจและศักดิ์ศรีเล็กๆ ของสาวน้อยเอาไว้