ตอนที่ย้ายมาจากบ้านเกิด ข้าวของส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้าของหลินเยว่เจินกับสวี่เจียวเจียว ส่วนของสวี่จี้ชิงมีน้อยมาก
เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวที่ใส่อยู่ เขาใส่ตอนเรียนมัธยมต้น มันไม่พอดีตัวแล้ว ตอนย้ายบ้าน เขาใช้มันห่อขวดแก้วหลายชั้น เพื่อปกป้องเหล้ายาสมุนไพรที่หลินเยว่เจินฝากซื้อมา เธอบอกว่าทาวันเว้นวัน คนที่นอนติดเตียงมาสิบปีที่บ้านเกิดก็ลุกเดินได้เลย
เหล้ายามีกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาถูกฉุนๆ นอกจากทำให้มือขวาของสวี่จี้ชิงลอกเป็นชั้นๆ แล้ว ไม่มีผลอะไรเลย
หลินเยว่เจินทาให้เขาครึ่งปีก็ยอมแพ้ แต่ไม่ว่าจะย้ายไปที่ไหนก็เก็บขวดนั้นไว้ด้วย เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวใจ
สวี่จี้ชิงเกลียดเหล้ายาขวดนั้น
แต่พอหาเสื้อเชิ้ตตัวนั้นจากก้นตู้ ก็อดดีใจไม่ได้
ตึกแถวเก่าในฤดูฝนมืดและชื้น
เขาซักเสื้ออย่างตั้งใจ ตากสามสี่วันก็ยังไม่แห้งสนิท แต่พอใส่ไปได้
ความจนและความอึดอัดที่ถูกความมืดบดบังไว้ กลับเผยตัวออกมาอย่างชัดเจน Under แสงไฟสีขาวจ้าของห้องแสดงดนตรี ทำให้เขาแทบอยากหลับตา
วันนี้เธอสวยมาก
ซูเซี่ยที่ขึ้นแสดงบนเวที มั่นใจ มุ่งมั่น สดใสราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ
ทางเข้าผู้ชมอยู่ห่างออกไปแค่สองก้าว
สวี่จี้ชิงไม่เคยก้าวเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว แต่ก็ไม่ยอมละสายตา
จนกระทั่งอาจารย์ฝ่ายทะเบียนเรียก เขาถึงได้เม้มริมฝีปากหันหลัง เดินผ่านช่อกุหลาบแดงที่เต็มไปด้วยการ์ดและจดหมายรัก กางร่มเดินเข้าไปกลางสายฝนที่ตกปรอยๆ