ชาติก่อนเธอถูกเงินของซูเสี่ยวเจวียนผลักดันเข้าไปอยู่ในวงจังหวัด แต่เพราะไม่มีผลงานระดับแข่งขันที่ดีพอ และคะแนนวิชาสามัญก็ย่ำแย่ สุดท้ายเธอจึงได้เข้าเรียนแค่มหาวิทยาลัยท้องถิ่นในเจียงเฉิง
ซูเซี่ยไม่ได้รู้สึกน้อยใจ
เธอชอบเด็กเล็ก เธอเรียนสาขาวิชาดนตรีศึกษา พอจบมาก็ได้เป็นครูสอนดนตรีระดับประถม คอยสอนเด็กๆ ร้องเพลงและเป่าฮาร์โมนิกาทุกวัน
เพื่อนร่วมรุ่นที่เคยเรียนพิเศษด้วยกันที่วิทยาลัยดนตรี บางครั้งยังได้เห็นโปสเตอร์ทัวร์คอนเสิร์ตตามหอแสดงดนตรีใหญ่ๆ
แต่เธอกลับไม่เคยได้ขึ้นเวทีอีกเลย
ครั้งเดียวที่พอจะเรียกว่าเล่นเดี่ยว ก็คือช่วงฤดูร้อนก่อนที่จะได้กลับมาพบกับสวี่จี้ชิงอีกครั้ง
ตอนนั้นซูเสี่ยวเจวียนเพิ่งถูกจองจำ คฤหาสน์และรถหรูถูกยึด เงินสดก้อนโตถูกอายัด
เบอร์ของโจวจือเยี่ยนก็โทรไม่ติดอีกต่อไป งานที่เคยเป็นแค่งานอดิเรก อยู่ๆ ก็กลายเป็นอาชีพที่ต้องใช้เลี้ยงชีพ ซูเซี่ยต้องเรียนรู้การเช่าบ้านครั้งแรก เรียนรู้การใช้เตาแม่เหล็กไฟฟ้าต้มบะหมี่ ดอกไม้ฟุ่มเฟือยแบบนั้นไม่เคยซื้ออีกเลย
ปีนั้นมีเทศกาลศิลปะ โรงเรียนบังคับให้ครูสอนดนตรีทุกคนต้องออกโปรแกรม ซูเซี่ยจำใจซ้อมเพลง "หงส์" ของแซ็ง-ซองส์อยู่สองวัน แล้วรู้สึกว่าตัวเองเล่นทั้งแย่ ทั้งน่าอาย
แต่ตอนนี้เธอยังจำได้
คืนที่แสดง หลังเลิกงาน หน้านอกโรงเรียนมีรถบรรทุกคันหนึ่งที่ประดับด้วยน้ำตกไฮเดรนเยียสุดอลังการ มีไฟประดับเสียด้วย โชว์ความเด่นสะดุดตาเป็นจังหวะกะพริบ ทำให้สายตาของคนทั้งถนนหันมามอง
ครูทั้งโรงเรียนได้คนละช่อ เธอก็อุ้มช่อหนึ่งกลับบ้าน