เพื่อนร่วมโต๊ะธรรมดาใครจะพูดแบบนี้กันเล่า...
แต่จะเรียกว่าคบหากันก็ไม่ใช่อีก
สวี่จี้ชิงไม่แม้แต่จะมองเหอเหมียว ใบหน้าเรียบเฉยจ้องซูเซี่ยที่กำลังปลดขากางเกงลง แล้วยื่นไก่ที่ถืออยู่ให้ "กลับไปก็บอกว่าเธอจับได้เอง"
"...แบบนี้ดีเหรอ" ซูเซี่ยทั้งงงทั้งดีใจจนตาไม่กะพริบ "แล้วนายล่ะ"
สวี่จี้ชิงตอบสั้นๆ "ยังมีอีก"
เด็กเมืองไม่เคยจับสัตว์ปีกที่มีชีวิต จับได้ก็ไม่เป็นมัด พวกผู้ชายผลัดกันถือไปหลายมือ กว่าจะอุ้มกลับมาได้เหงื่อท่วมหัว
แต่สวี่จี้ชิงดูชำนาญกว่ามาก ขาไก่ถูกมัดแน่น ดึงเชือกป่านเป็นปมคู่ เหมือนกับที่จับถนัดมือ
ซูเซี่ยทำตามอย่าง เขม่นมือทั้งสองข้างจับตรงเชือกที่มัด หิ้วไก่กลับหัว ทั้งตื่นเต้นทั้งกลัวๆ
ปีกไม่ได้มัดไว้ พอไก่ตัวน้อยกระพือปีกแต่ละครั้ง เธอก็สะดุ้งตามไปด้วย แขนที่อ่อนปวกเปียกแทบจะตั้งฉากกับลำตัว ยิ่งถือยิ่งเหยียดออกไปไกล
เดินไปได้ครึ่งทาง แขนของซูเซี่ยแทบจะหลุดจากตัวแล้ว แต่ไก่ก็ยังดิ้นรนไม่เลิก เหมือนจะยิ่งร้องโหยหวนหนักขึ้นเรื่อยๆ
ซูเซี่ยตกใจจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ ดวงตากลมโตแบบเม็ดอัลมอนด์ที่เปี่ยมประกายเงยหน้ามองเขา ริมฝีปากเผยออย่างไม่รู้จะทำยังไง "ทำไงดีสวี่จี้ชิง ดูเหมือนมันจะบินได้แล้ว"
"บินไม่ได้หรอก"
ฝนเมื่อตอนบ่ายทำให้ร่างของหนุ่มน้อยเปียกไปทั้งตัว
กลางทุ่งนาไม่มีเสาไฟ ท่ามกลางแสงสุดท้ายของตะวันตกดิน สวี่จี้ชิงผมเปียกชื้นเป็นสีดำ ดวงตาคมเย็นชา มีความหล่อที่ดูแตกต่างจากพื้นเพของเขาอย่างประหลาด