บางทีเพราะชุมชนชาวจีนแถวนี้มีขนาดใหญ่พอสมควร ซูเปอร์มาร์เก็ตที่สวี่จี้ชิงพูดถึงจึงกว้างใหญ่อย่างน่าตกใจ
ในโซนอาหารแห้ง แม้แต่เส้นหมี่ก็ยังแบ่งตามภูมิภาค มีทั้งเต้าหู้สดและผักใบเขียวที่หาซื้อได้ยากในท้องถิ่น เครื่องกระจายเสียงเปิดเพลงฮิตจีนยอดนิยมของปีนี้ ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกเหมือนกลับไปอยู่เมืองจีน
ซื้อรองเท้าแตะผู้หญิงสำหรับหน้าหนาว ถั่วงอกเขียว พริกขี้หนู และผักกวางตุ้ง ไข่หนึ่งแผง เส้นหมี่และไส้กรอก แล้วก็หยิบลูกชิ้นหม้อไฟแช่แข็งใส่ไปอีกสองสามถุง
สวี่จี้ชิงตั้งใจจะเข็นรถไปคิดเงิน แต่ถูกซูเซี่ยลากไปที่โซนแช่เย็น เธอหยิบสเต็กและเนื้อปรุงสำเร็จหลายกล่องใส่ลงไป จนเต็มรถเข็นไปเกือบครึ่ง "หลังจากฉันไปแล้ว ทุกมื้อที่นายกินอะไร ต้องถ่ายรูปส่งให้ฉันดู"
เธอสงสารเขามากจริงๆ
มือของสวี่จี้ชิงวางอยู่บนที่จับรถเข็น ซูเซี่ยสอดมือเข้าไปในแขนเสื้อสเวตเตอร์ของเขา ลูบข้อมือเขาเบาๆ แล้วยกมือขึ้นสูง แตะใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเหมือนไม่มีเนื้อเลย
เห็นด้วยตาก็ได้อย่างนั้นจริงๆ
หยิกไม่ขึ้นเลย หยิกไม่ขึ้นจริงๆ
"รายงานส่วนสูงและน้ำหนักปัจจุบันมา"
สวี่จี้ชิงเชื่อฟัง "186, 77"
ซูเซี่ยเงยหน้ามองเขาอย่างกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ "ตอนนี้นายพูดอะไรก็ฟังดูไม่จริงทั้งนั้น"
"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ"
เขาก้มตามองเธอ ยิ้มเบาๆ
แล้วจะให้ทำยังไงได้
เธออยากจะอุ้มเขาชั่งน้ำหนักดู แต่เขาตัวใหญ่เกินไป เธออุ้มไม่ไหว
ซูเซี่ยเลือกที่จะโกรธแทนคนอื่นมากกว่าจะเก็บไปคิดฟุ้งซ่าน เธอทำหน้ากัดฟันใส่อย่างไร้พลัง "ก็กินข้าวให้ดีสิ จะให้ทำยังไง"