เขาพูดเปลี่ยนเรื่องอย่างกระทันหัน
ซูเซี่ยใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะนึกออกว่าสวี่จี้ชิงหมายถึงอะไร
ช่วงปีมัธยมปลาย เธอติดกฎระเบียบของโรงเรียน เลยแต่งตัวโดดเด่นไม่ได้มากนัก แต่ก็ยังแอบสวยตรงที่ครูไม่เห็น
หนังยางมัดผมกับเครื่องประดับชิ้นเล็กๆ นานาชนิด กระโปรงยาวเกินไปก็ม้วนขึ้น ในกระเป๋าชุดนักเรียนพกลิปบาล์มสีที่ดูเหมือนไม่ได้แต่งหน้า ก่อนไปหาสวี่จี้ชิงที่ตึกอำนวยการ ก็รีบเม้มปากกับกระจกหน้าต่าง
ก็เป็นผู้หญิงด้วยกัน เหอเหมียวถามก็ยังพอเข้าใจได้
แต่เรื่องละเอียดอ่อนอย่างสร้อยข้อมือ สวี่จี้ชิงเขา...ยังไงก็ไม่ดูเหมือนคนที่จะสนใจเรื่องแบบนี้
ซูเซี่ยคิดอยู่นาน พยายามใช้คำอธิบายที่ผู้ชายจะเข้าใจ "สีเงิน อันที่เป็นลายโฟร์ลีฟคลอเวอร์น่ะ?"
ตอนมัธยมปีหนึ่ง ซูเสี่ยวเจวียนซื้อให้ตอนตรุษจีน
ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดอะไร ต่อมาออกไปเรียนพิเศษกับสวี่จี้ชิง ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่าเด่นเกินไป ก็เลยเก็บกลับใส่กล่องเครื่องประดับ ไม่ได้เอาออกมาอีกเลยจนถึงตอนนี้
สวี่จี้ชิงพยักหน้า
"ฉันก็แค่..." ซูเซี่ยกำกระป๋องน้ำอัดลมจิบหนึ่ง "ตอนหลังก็ตั้งใจเรียนอะไรมาก็เลยยุ่งอยู่กับการทำโจทย์กับเขียนข้อสอบ มีเสียงดังกรุ๊งกรั๊งไม่สะดวก"