สวี่จี้ชิงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ที่ที่ฉันอยู่เล็กมาก ไม่ได้อยู่ในย่านตัวเมืองบอสตัน"
อ้อ นี่คือเหตุผลที่เขาพาเธอมาเปิดห้องพักขนาดใหญ่เมื่อวานงั้นสินะ
หัวใจของซูเซี่ยรู้สึกเหมือนถูกบีบกระทันหัน แล้วก็อ่อนยวบลงไป
"...เล็กแค่ไหนกัน ลึกจะเล็กกว่าตัวฉันอีกเหรอ"
"เมื่อวานเธอพาฉันไปนอนห้องสวีทใหญ่โต ฉันก็แค่อยากรู้ว่าช่วงหลายปีมานี้เธอใช้ชีวิตยังไง"
แก้มของซูเซี่ยร้อนผ่าว สายตาที่มองเขาชุ่มฉ่ำ "ไกลหน่อยก็เป็นไร ขับรถไปไม่ได้หรือไง บอกฉันสิ"
บางครั้งเธอก็ใช้วิธีออกคำสั่งแบบนี้
ฟังดูไม่ได้ดุเลยสักนิด
เหมือนกำลังออดอ้อนๆ เหมือนกับกำลังปลอบเด็กเล็กๆ ที่ไม่ร้องไห้ไม่ดื้อดึง
สวี่จี้ชิงทำอะไรเธอไม่ได้จริงๆ "ไปถึงได้"
"งั้นไปกันเถอะ ไปกันเถอะ"
ซูเซี่ยเร่งเขา ยกมืออีกข้างขึ้นมาด้วย ใช้สองมือลากเขาไปทางที่จอดรถ "กระเป๋าเดินทางกับกล่องเชลโลของฉันยังอยู่บนรถเธอ เกะกะมาก กลับไปวางไว้ก่อน แล้วค่อยไปซื้อกับข้าวที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต"
วันทำงานเดือนตุลาคม ช่วงบ่ายสองสามโมงเป็นเวลาที่รถบนถนนบางตาที่สุด
สวี่จี้ชิงไม่ได้พูดเกินจริงเลย ที่ที่เขาอยู่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเมืองใหญ่จริงๆ
ขับออกจากเมืองเก่าที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ทางประวัติศาสตร์เรื่อยไป จนกระทั่งตึกสูงถูกทิ้งไว้ข้างหลังนานแล้ว การเดินทางของพวกเขาถึงจะใกล้จุดหมาย