มือของเขาเคยคล่องแคล่ว เคยทุกข์ทรมาน
ตอนอายุสิบเจ็ดสิบแปด เคยทุ่มเททั้งวันทั้งคืนเพื่อแกะโจทย์แข่งขันอันน่าเบื่อหน่าย ตอนนี้เปลี่ยนเป็นโค้ดหลายบรรทัดเรียงกัน
แต่ปัญหาที่ยากแค่ไหน ก็ไม่เท่ากับหัวเข็มขัดเล็ก ๆ ของสร้อยข้อมือเส้นนี้
ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบ มันสั่นเล็กน้อย ก้มหน้าก้มตาพยายามล็อกหลายครั้ง หลุดมือหลายครั้ง
ซูเซี่ยเหมือนกับกำลังสอนเด็กเขียนหนังสือ จับนิ้วชี้ของเขาที่ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน เมื่อตะขอเล็ก ๆ เข้าไปในห่วงอีกด้านหนึ่งในชั่วพริบตา มันเหมือนกับหัวใจของเขาถูกล็อกไปด้วย รู้สึกสงบลงอย่างนุ่มนวล
"เสร็จแล้ว"
ซูเซี่ยเอียงศีรษะเล็กน้อย ยกข้อมือที่สวมสร้อยเพชรสองชั้นขึ้นมาเทียบกับแก้มของตัวเอง "สวยไหม?"
แสงที่ลอดผ่านมู่ลี่ไม่จ้าเกินไป
แต่เพียงพอแล้ว
ข้อมือของเธอดูเหมือนมีทางช้างเผือกสองวงพันอยู่ สุกใสจนแม้แต่ซูเซี่ยที่เคยเป็นเจ้าพ่อสายแฟชั่นยังรู้สึกเขินอาย
"ซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่"
เธอมองซ้ายมองขวา "แอบไว้ในตู้ครัวในห้องครัว เพิ่งเอามาใส่ตอนนี้ใช่ไหม"