คำภาวนาของเขา แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ยอมรับ แต่ฟ้าบนได้ยินเข้า
ซูเซี่ยยังไม่ตื่น เพียงแค่หันแก้มมาถูกับฝ่ามือของเขา พร้อมกับทำปากขมุบขมิบสองทีอย่างไม่รู้ตัว
ตั้งใจแล้วว่าจะไม่แตะต้องเธออีก แต่หัวของซูเซี่ยก็สั่นไปมาหนักขึ้นเรื่อย ๆ ข้อศอกเอียง หน้าผากกำลังจะกระแทกโต๊ะอยู่แล้ว สวี่จี้ชิงจึงรีบยื่นมือไปรองไว้อย่างรวดเร็ว
นิ้วนางและนิ้วก้อยของมือขวาเขาเหยียดไม่ตรง ข้อมืองอได้มากสุดแค่สามสิบองศา สู้คนปกติไม่ได้
แก้มของหญิงสาวนุ่ม ๆ แต่น้ำหนักไม่มีแรงหน่วงเลย เจ็บจนสวี่จี้ชิงขมวดคิ้ว
นานอยู่นาน ซูเซี่ยจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย
งัวเงีย แต่ก็ดูตั้งใจ พยายามจำอะไรบางอย่าง แล้วถามเสียงขุ่น ๆ ว่า "...สวี่จี้ชิง?"
สวี่จี้ชิงมองเธอ มือยังวางไว้ที่เดิมไม่ขยับ ตอบเสียงเบา "อืม"
ขนตาของเธอสั่นระริก นานจนสวี่จี้ชิงคิดว่าเธอจะตื่นแล้ว แต่เธอกลับแค่ปรับท่าใหม่ ยกมือทั้งสองข้างมากอดแขนเขาไว้หลวม ๆ แล้วหลับตานอนต่อ
ที่นั่งใหม่แถวหลังติดกำแพง หนุ่มที่อยู่ติดทางเดินใช้ที่หนังสือสูง ๆ บังสายตา เอาชุดนักเรียนคลุมหัว หลับหนักยิ่งกว่าซูเซี่ยเสียอีก
มีคนไอบ้างเป็นครั้งคราว ในห้องเรียนเงียบจนได้ยินแต่เสียงพลิกหนังสือ
ไม่มีใครสนใจตรงนี้
ใต้กล่องดินสอขนฟูของหญิงสาวมีโจทย์ฟิสิกส์ที่เขียนไปครึ่งหนึ่งถูกทับอยู่ สวี่จี้ชิงยกมือซ้ายลอดเหนือหัวเธอ ดึงแบบฝึกหัดออกมาเบา ๆ วางไว้ตรงหน้า แล้วเขียนต่อทีละบรรทัดจนจบ จากนั้นก็วางกลับไปที่เดิมแล้วทับให้เรียบร้อยเหมือนเดิม