ฝนกลางคืนยังไม่หยุดตก
สายฝนไหลรินลงมาตามกระจกหน้าต่างห้องนั่งเล่น แสงนีออนของเมืองใหญ่ทอประกายเป็นจุดๆ ละลายเป็นผืนกว้าง
“น่ากลัวมากจริงๆ นะ ถ้าเป็นคนอื่นฉันจะไปโพสต์ประจานเธอในฟอรัมแล้วก็แจ้งตำรวจด้วย”
ซูเซี่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตดำขลับเป็นประกาย ท่าทางทั้งเขินทั้งโกรธ “แต่เธอ...”
พูดได้แค่สองคำ เธอก็เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง “หรือว่าเธอคิดถึงฉันมากเกินไป?”
สวี่จี้ชิงเม้มริมฝีปากที่บึ้งตึงมานาน ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “อืม”
คิดจนไม่อาจคิดถึงได้มากไปกว่านี้แล้ว
ซูเสี่ยเม้มริมฝีปากสีแดงสด แล้วทำเสียง “โอ้” ออกมา “ฉันก็คิดว่าเป็นอย่างนั้น”
“ฉันจะยกโทษให้เธอครั้งเดียวนะ” เธอยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว “เดี๋ยวฉันจะชี้ตัวและลบบัญชีรองพวกนั้นของเธอทิ้งให้หมด ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
สวี่จี้ชิงตอบรับ “ได้”
“ตอนนั้นแม่ฉันคุยอะไรกับเธอ ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่าได้ แต่คราวหน้าเวลากลับเมืองไทย ตอนปีใหม่ฉัน...”
เธอตั้งใจจะพูดว่า ปีใหม่จะพาเขากลับไปพบซูเสี่ยวเจวียน
แต่พอพูดออกมาก็เพิ่งรู้สึกว่า ประโยคนี้ฟังดูเหมือนอยากแต่งงานมากเกินไป เลยรีบเปลี่ยนคำพูด “ปีใหม่ฉัน เธอทานข้าวด้วยกัน แล้วก็เจียวเจียวด้วย”
รอยยิ้มที่มุมปากของสวี่จี้ชิงชัดเจนยิ่งขึ้น
ในเงาแสงไฟ ขนตายาวตรงของเขาทอดลงเล็กน้อย แววตาพร่ามัว เต็มไปด้วยความรักที่เย็นเยือกเหมือนน้ำแข็งละลาย
ซูเซี่ยถูกสายตานั้นมองจนหัวใจเต้นแรง รู้สึกว่าตัวเองเริ่มมึนงงอีกครั้ง หายใจเข้าลึกๆ “ไม่ต้องแกล้งทำเป็นเลย ฉันเห็นเธอยิ้มแล้ว”