สวี่จี้ชิงดูเหมือนจะไม่ใช่ทั้งสองแบบ
เขากินข้าวเร็วมาก จนดูไม่ออกว่าชอบรสชาติอะไร หยิบอะไรก็ใส่ปากหมด
น้ำเย็นลงเล็กน้อย ซูเซี่ยถือแก้วจิบทีละน้อย คิดอะไรเรื่อยเปื่อย
เขาเป็นคนที่เห็นคุณค่าของอาหารขนาดนี้
ชาติก่อนตอนที่เธอไปส่งข้าวให้เขาที่บริษัท ตอนที่เธอเพิ่งก้าวเข้าลิฟต์...
สวี่จี้ชิงคงกินข้าวของตัวเองเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?
สวี่จี้ชิงที่อยู่ตรงหน้าเพิ่งอายุสิบแปดเอง
คำถามนี้ยังเกินความสามารถของเขาที่จะตอบได้ เธอทำได้แค่คิดไปเองตามอำเภอใจ
เมื่อสังเกตเห็นว่าเธอดื่มช้า ๆ และเหม่อลอยทุกคำ สวี่จี้ชิงเข้าใจเธอผิด คิ้วขมวดเล็กน้อย "ขมไหม?"
ขมอะไรกัน
ซูเสี่ยวเจวียนตามใจเธอมากพอแล้ว แต่ถ้าเธอกล้าบ่นว่าเม็ดยารักษาไข้หวัดขมต่อหน้าแม่ ถึงจะไม่ได้คำปลอบใจสักคำ เธอก็จะโดนบีบแก้มทั้งสองข้างอย่างแน่นอน "แกนี่เรื่องมากจริง ๆ"
แต่สวี่จี้ชิงกลับดูเหมือนเตรียมพร้อมไว้แล้ว
เขาวางจานเปล่าบนถาด เตือนเธอ "แคปซูลกับวิตามินซี กินสองคำสุดท้ายก่อน"
แล้วพูดต่อ "ในถุงมีลูกอม"
ลูกอมอะไร?
ซูเซี่ยมองเขาอย่างงงงวย
แต่เขากลับยกถาดเดินออกไปก่อนแล้ว หลังตรงยืนอยู่ที่จุดคืนถาด ทำหน้าที่คืนภาชนะให้เธอ