เมืองใหญ่น่ะสิถึงจะฮิตฉลองเทศกาลฝรั่ง
พอมาถึงเมืองอานแบบนี้ ทุกบ้านทั้งปีก็มีแค่เทศกาลพื้นบ้านไม่กี่อย่าง วันปีใหม่พูดถึงก็ผ่านไป มีแค่ตามร้านอาหารกับห้างสรรพสินค้าที่พอจะได้กลิ่นอายความครึกครื้น
ในร้านอาหารบ้านๆ ในเขตโรงงานเก่า เสียงคนดังอึกทึก ควันบุหรี่คลุ้ง
ที่มุมห้อง สวี่เหวินเหยากับเพื่อนเก่าหลายคนนั่งล้อมโต๊ะ บนโต๊ะมีถั่วลิสง ปลาเล็กทอด ขวดเหล้าเปล่าเกลื่อน
ดื่มกันตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกจนถึงตอนนี้ โม้กันไปแล้วทุกเรื่อง คำพูดโอ้อวดกับความผูกพันพี่น้องอะไรก็แสดงกันไปหลายรอบ ผู้ชายวัยกลางคนทั้งโต๊ะเริ่มมีสีหน้าเหนื่อยล้า บ้างสูบบุหรี่ดูทีวี บ้างใช้ตะเกียบเขี่ยหาเนื้อจากเปลือกหอยที่เต็มจาน บ้างเปิดเหล้าใหม่ ต่างคนต่างทำ
เพียงแค่เสียงดังเปรี๊ยะ สวี่เหวินเหยาก็ขอยืมไฟจากคนข้างๆ
เขาหรี่ตามองหน้าจอมือถือ กดเข้าไปในช่องค้นหาของเบราว์เซอร์ แล้วไล่ดูประวัติการค้นหา คลิกเข้าไปทีละอัน
[โรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงหมายเลขหนึ่ง สวี่จี้ชิง]
[เงินรางวัลการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับชาติ]
[ที่หนึ่งระดับมณฑลในการแข่งขันคณิตศาสตร์ได้เงินเท่าไหร่]
[นโยบายรับเข้าเรียนมหาวิทยาลัยโดยไม่ต้องสอบจากการแข่งขันคณิตศาสตร์]
หน้าที่เปิดออกมาก็เหมือนเดิม
กำลังจะปิดออก เบราว์เซอร์ก็สร้างคำแนะนำขึ้นมาโดยอัตโนมัติจากประวัติการค้นหาในช่วงหลายวันนี้ ตัวหนังสือสีเทาเล็กๆ ปรากฏขึ้นในช่องค้นหา: