"ลูกสาวที่น่ารักของฉัน ดูดีก็เพราะหน้าตาลูกยังไงล่ะ"
ซูเสี่ยวเจวียนหยิกแก้มเธอ "ร้านแบบนี้มันก็แค่หลอกเด็กอย่างแกว่าไม่รู้เรื่อง เก็บเงินแก แต่สุดท้ายก็เอารูปแกไปใช้โฆษณา กำไรสองต่อ"
"วันเกิดดี ๆ เจ้าหญิงตัวจริงใครเขาใส่ชุดแบบนี้กัน กระโปรงขาด ๆ อย่าใส่บ่อย เดี๋ยวโชคลาภมันหนี"
เธอจัดการให้ซูเซี่ยเรียบร้อย "ชุดปีใหม่ที่ใส่น่ะเนื้อผ้าใช้ได้ ฉันจำได้ว่าเขามีกระโปรงผ้าโปร่งโบราณทรงวังอยู่ชุดนึง สีและดีไซน์เหมาะ เผื่อเวลาสองวันก็น่าจะพอ ฉันจะหาคนแก้ให้ รองเท้ากับเครื่องประดับใช้ของฉัน พรุ่งนี้เลือกให้แล้วลองใส่ดู"
เวลาซูเสี่ยวเจวียนพูดแบบนี้ ของที่เอามาให้แพงจนพูดไม่ออก
ซูเซี่ยฟังแล้วงง ๆ ปฏิเสธอย่างช่วยไม่ได้ "แม่คะ... นี่มันงานแข่งกีฬานะ ไม่มีพรมแดง ต้องเดินบนลู่วิ่งยาง"
เรื่องโชว์ความรวย เธอก็ไฮโปรไฟล์พออยู่แล้วที่โรงเรียน
แค่ถือป้าย ใครจะใส่เป็นบ้านเคลื่อนที่ซะขนาดนั้น
"หนูน้อย แม่กำลังไหว้เทพเจ้าแห่งโชคลาภ"
ซูเสี่ยวเจวียนนวดหน้าเธออย่างเอ็นดู แล้วจูบที่ปลายจมูก "ใครจะห่อเทพเจ้าด้วยผ้าขี้ริ้ว ต้องบูชาของดีที่สุด แม่ก็แค่เชื่อเรื่องพวกนี้ เข้าใจแม่หน่อยนะ"
-
เช้าวันพฤหัส แสงแดดส่องเต็มสนาม งานแข่งกีฬาฤดูใบไม้ผลิมาถึงตามกำหนด