ลายมือในช่องว่างนั้น เขียนทีละขีดทีละเส้น
ถึงจะไม่ได้สวยงามอะไรมากนัก แต่ก็เรียบร้อยและตั้งใจ เขียนลึกลงไปบนกระดาษแข็งหนาๆ ว่า
[สวี่จี้ชิง ขอแสดงความยินดีที่ได้ที่หนึ่งในการแข่งจำลอง!
ทุกคนในกลุ่มห้องคุยกันว่าโรงเรียนมัธยมชื่อดังเก่งมาก แต่ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า สวี่จี้ชิงต้องเก่งกว่าแน่นอน
ขอแค่เธอต้องการ ทุกสิ่งที่ทุกคนคิดว่าเป็นไปไม่ได้ก็ทำได้ ไปที่ไหนไกลๆ ก็ไปได้ ฉันดีใจทั้งคืนเลย ภูมิใจในตัวเธอมาก!
แม่ฉันบอกว่า ชัยชนะเล็กๆ ก็ควรค่าแก่การฉลอง จะได้มีโชคดีๆ เข้ามาเรื่อยๆ
จริงๆ ฉันอยากไปหาเธอกินข้าวเที่ยงด้วยกันและแบ่งปัน แต่ครั้งที่แล้วเธอบอกว่าไม่อยากเจอฉัน ก็เลยได้แต่แอบวางไว้ตรงนี้ หวังว่าเธอจะไม่ว่าอะไรนะ
เธอชอบรสสตรอเบอร์รีหรือเปล่า?
เสียดายตอนกลับบ้านดึกมากแล้ว ร้านเค้กที่ยังเปิดอยู่ไม่กี่ร้าน ถ้าไม่อร่อยต้องบอกฉันนะ ครั้งหน้าแข่งระดับจังหวัดฉันจะเปลี่ยนให้ใหม่
โรงเรียนไม่ให้ใช้ไฟแช็ก ถ้าครูจับได้จะยึดและประกาศชื่อ
แต่เทียนเล่มนี้น่ารักมาก พอจุดแล้วเป็นเปลวไฟสีสันเหมือนในนิยาย อย่าเพิ่งทิ้งนะ ฉันวาดให้ดูก่อน เธอกลับไปจุดกับสวี่เจียวเจียวที่บ้านก็ได้
หวังว่าตอนเธอเห็นเค้กมันจะยังกินได้ และหวังว่าเธอจะไม่โกรธ
ช่วงนี้อากาศเริ่มอุ่นแล้ว ซากุระหน้าตึกอำนวยการสวยมาก ต้นใหญ่กว่าที่หน้าห้องสี่ตั้งเยอะ
12 เม.ย. 23:34 น.
คนที่อยู่ข้างเธอเสมอ ซูเซี่ย♡]
เธอเขียนไปเยอะมาก
ยิ่งเขียนยิ่งเล็กลง จนกระทั่งชื่อตัวเองยังต้องถูกบีบไปอยู่ที่ลวดลายอีกด้าน แล้วใช้ลูกศรชี้มา