เธอออกจากหน้าจอ
ในกล่องข้อความ ผู้ติดต่อที่ปักหมุดไว้ด้านบนคือสวี่เจียวเจียว ซึ่งเธอแอบเพิ่มในคืนวันตรุษจีนตอนที่โทรหา
รูปโปรไฟล์ตั้งเป็นเป็ดเหลืองตัวน้อยที่เธอชอบ
บวกกับข้อความอรุณสวัสดิ์และราตรีสวัสดิ์ที่ส่งมาถึงสองครั้งในเวลาคงที่ทุกวัน รู้สึกเหมือนกับว่าถ้าบีบมันจะร้องปิ๊ดปี๊ด เหมือนสัตว์อิเล็กทรอนิกส์ตัวเล็ก ๆ ที่เธอเลี้ยงไว้ในโทรศัพท์
คืนก่อนวันออกเดินทางไปเมืองจิงที่เงียบสงบเช่นนี้
เธอคงคิดมากไปเองแน่ ๆ
ตีสี่ครึ่ง นกบนต้นไม้ยังไม่ตื่นเลย ตอนนี้คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอไม่สามารถโทรศัพท์ไปปลุกคนอื่นได้หรอก
ซูเซี่ยไม่สามารถนอนหลับต่อได้อีก เธอกอดหมอนพลิกไปพลิกมาจนถึงรุ่งเช้า เล่นโทรศัพท์ไปครึ่งวันก็ไม่รู้ว่าตัวเองดูอะไรอยู่ สุดท้ายก็ทนรอจนเกือบแปดโมงเช้า จึงส่งข้อความถึงสวี่จี้ชิง
[ข่าวบอกว่าตอนนี้เป็นช่วงพีคของการกลับมาทำงานหลังเทศกาลตรุษจีน สถานีรถไฟมีแต่คน ฉันเตรียมไปก่อนหนึ่งชั่วโมง]
[เธอจะถึงเมื่อไหร่?]
โชคดี
เธอยังไม่ทันได้เริ่มคิดฟุ้งซ่าน อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทันทีแล้ว
สวี่จี้ชิง: [เที่ยงครึ่ง]
[ฉันรอเธออยู่หน้าประตูตรวจตั๋ว]
รถไฟของพวกเขาออกตีหนึ่ง
ตอนนี้เขาบอกเวลาที่เฉพาะเจาะจงขนาดนี้ ก็น่าจะไม่เป็นไร
แต่ความกระวนกระวายในใจของซูเซี่ยกลับสงบลงเพียงเล็กน้อย เธอลังเลอยู่ครู่ใหญ่ไม่รู้จะถามอะไรเพิ่มดี
สวี่จี้ชิง: [เอกสารกระดาษที่ต้องยื่นเตรียมครบหรือยัง?]
[ตรวจบัตรประชาชนและบัตรเข้าสอบอีกครั้ง]