ฟังนะ
อย่าไปทนลำบากเพื่อเขาเลย
อย่าเดินไปบนเส้นทางที่แม่ฟังแล้วต้องขมวดคิ้วผิดหวัง
ฤดูหนาวปีนี้ รถไฟความเร็วสูงจากเจียงเฉิงไปเมืองจิงเปิดให้บริการแล้ว
บนที่นั่งชั้นธุรกิจที่กว้างขวาง หลับตาลงนอนสักงีบ
พนักงานต้อนรับบนรถไฟปลุกเธอให้ตื่น ตอนนั้นตะวันคงเพิ่งตกได้ไม่นาน ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท
เธอไม่ต้องเบียดรถไฟใต้ดิน มีรถส่วนตัวส่งกลับโรงแรม ดึงม่านออกก็เห็นมหาวิทยาลัยชิงหัว
ช่วงเริ่มเข้าฤดูหนาว สวี่จี้ชิงผ่านสถาบันกวดวิชาที่ร่วมมือกัน รวบรวมข้อสอบนักเรียนพิเศษด้านศิลปะของมหาวิทยาลัยชั้นนำในเมืองจิงช่วงห้าปีหลังให้เธอระหว่างการฝึกซ้อมเข้มข้น ตั้งแต่แนวคิดจนถึงรูปแบบที่พลิกแพลง ล้วนละเอียดชัดเจน พร้อมแนบจุดออกข้อสอบที่คาดการณ์ไว้ปีนี้ด้วย
สมุดปกอ่อนนุ่มที่มีตราโรงเรียนมัธยมสายหนึ่งพิมพ์อยู่ด้านหน้า ลายมือของเขาสะอาดเป็นระเบียบ เขียนไปครึ่งเล่ม
ตั้งแต่ได้รับตอนที่เขาซื้อผัดหมี่เส้นมาส่ง จนถึงตอนนี้
เธออ่านซ้ำสองรอบตลอด พกติดตัวตลอดเวลา
พอตกกลางคืนถึงโรงแรม กินข้าวเย็นเสร็จ พักผ่อน สะบัดๆ ดูบันทึกหน่อย อาบน้ำเข้านอนแต่หัวค่ำ
อย่างช้าพรุ่งนี้หลังกินข้าวเช้า เธอก็จะได้เจอสวี่จี้ชิงแล้ว——
ถ้าซูเซี่ยไม่รู้อะไรเลย
เธอก็จะเชื่อฟัง
แต่เธอรู้มากเกินไป