ซูเซี่ยรับคำ "โอ้" เบา ๆ
จริง ๆ เธอก็อยากถือว่านี่เป็นเพียงสายอวยพรปีใหม่ธรรมดา ๆ แต่ข่าวที่ได้ยินจากซูลี่จวินกลับทำให้เธออดคิดไม่ได้ หัวใจเต้นตึงตังอยู่ตลอด จนไม่มีความคิดอื่นใดหลงเหลือ
ซูเซี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ น้ำเสียงจริงจังขึ้น "...ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ"
สวี่จี้ชิงหยุดไปครู่หนึ่ง "ได้"
"เมื่อวานลุงขับรถไปส่งฉันที่เรียนดนตรี ตอนผ่านหน้าโรงเรียนประถมในเครือ เห็นผู้ชายแปลก ๆ สองคนเดินวนเวียนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน ฉันไม่ได้ลงจากรถ ให้ลุงช่วยพาตัวไปส่งที่เวรยามแล้วแจ้งตำรวจ"
"วันนี้ลุงมาบอกว่า ในนั้นมีคนหนึ่งเป็นพ่อค้ามนุษย์" เธอกัดริมฝีปาก ลองชั่งน้ำหนักคำพูด "อีกคนฟังจากคำบรรยายแล้ว เหมือนจะเป็นพ่อของเธอ"
สวี่จี้ชิงเอ่ยปาก "พูดเสร็จแล้ว?"
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย เงียบสงบเหมือนเช่นทุกครั้ง
"อื้ม" ซูเซี่ยรู้สึกงุนงงเล็กน้อย "เธอไม่..."
เขาไม่แปลกใจเลยหรือไง
ไม่โกรธเธอเลยหรือไง
สวี่จี้ชิงกลับพูดว่า "เมื่อวานสวี่เจียวเจียวกลับมาบ้านแล้วเล่าให้ฟัง"
ซูเซี่ยยิ่งงุนงง "เล่าอะไร?"
"ที่หน้าโรงเรียนประถมมีคนร้ายมาคนหนึ่ง จับคนร้ายไปสองคน คนร้ายขับรถดำคันใหญ่ ๆ"