"แต่คนเจียงเฉิงชอบต่อแถวสิ ตรงไหนคนเยอะก็ชอบเข้าไปร่วมด้วย ถึงสุราดีก็ยังกลัวความลึกของตรอก แม่ฉันเคยเปิดร้านก็ต้องจ้างคนมาทำเป็นลูกค้า"
"ฉันไม่ได้มีเจตนาอะไร" ซูเซี่ยพูดต่อ น้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังออดอ้อน "ถ้าเธอไม่ชอบ ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก"
เธอพูดว่า "ต่อไป"
เขานิ่งไปนานหลายอึดใจ
ลมหายใจสม่ำเสมอของเด็กสาวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามอีกครั้ง "สวี่จี้ชิง เธอโกรธฉันหรือเปล่า?"
สวี่จี้ชิงหลุบตาลง ริมฝีปากบางเผยออกเล็กน้อย
คำพูดที่อยากเอ่ยวนเวียนอยู่ในลำคออยู่หลายรอบ สุดท้ายก็กลืนลงไป แค่พูดว่า "ไม่ได้โกรธ"
-
สัญญาณโทรทัศน์ในบ้านไม่เสถียร วินาทีก่อนยังเป็นเอฟเฟกต์รายการเพลงเต้นรำ วินาทีถัดไปก็กลายเป็นเส้นสีเต็มหน้าจอ
เด็กเล็กชาร์จไวคายไว สวี่เจียวเจียวไม่มีทีวีดู ก็ไปนอนพิงหน้าต่างมองดอกไม้ไฟอยู่พักหนึ่ง เช้าอย่างไม่รอช้าก็เริ่มง่วงแล้วเข้านอนก่อน
คืนส่งท้ายปีเก่าตกหิมะหนัก โปรยปรายลงมาอย่างพร่างพรู
"เธอกับเจียวเจียวนอนก่อนได้เลย พยากรณ์อากาศบอกว่าหิมะจะตกถึงเช้า ฉันลงไปเข็นรถกลับก่อน ไม่งั้นถังน้ำมันจะแข็งเอาได้" หลินเยว่เจินรีบสวมเสื้อผ้า แล้วรีบลงไปข้างล่าง
เธอลงไปนานแล้วก็ยังไม่กลับ
สวี่จี้ชิงมองนาฬิกาแขวนบนผนัง รอจนถึงเที่ยงคืนครึ่ง ก็หยิบกุญแจกับโทรศัพท์ลงไปข้างล่าง
ในบันไดมืดมิดและเงียบสงัด รถจักรยานยนต์ถูกเข็นเข้ามาแล้ว พลาสติกคลุมมีน้ำจากหิมะละลายเป็นชั้น
ผลักประตูบันไดออก ฟ้าดินมืดมัวไปทั่ว พื้นหิมะบางๆ มีรอยเท้าสองรอย ทอดยาวไปในความมืดยามค่ำคืน