เด็กเล็กเก็บความลับไม่อยู่จริงๆ
สวี่เจียวเจียวมองตาไม่กะพริบ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเข้าร่วมงานพบปะเจ้าหญิง แถมยังเป็นแบบตัวต่อตัว
“พี่เซี่ยเซี่ย สวยจังเลย…”
สายตาของเด็กหญิงบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ดีกว่าครอบครัวของน้าสาวเสียอีก
ซูเซี่ยหัวเราะ “ชุดสวยไหมจ๊ะ?”
สวี่เจียวเจียวพยักหน้าแรงๆ จากนั้นก็ส่ายหน้า “ไม่ใช่หรอก พี่ต่างหากที่สวย”
ถึงจะพูดแบบนั้น
แต่ซูเซี่ยเข้าใจว่าเด็กสาววัยนี้ชอบดูอะไร จึงลุกขึ้นยืนอย่างร่วมมือ ถอดรองเท้าแตะเดินเท้าเปล่า ใช้มือจับชายกระโปรงหมุนสองรอบในพื้นที่ว่างของห้องนอน สุดท้ายก็ย่อเข่าทำความเคารพ
สวี่เจียวเจียวเอามือทั้งสองข้างรองคางพิงพนักโซฟา หน้ากลมเหมือนแอปเปิลแดง เขินอายและตื่นเต้นจนหัวเราะคิกคัก
“พี่มีชุดสวยๆ หลายชุดเลย รอหนูโตขึ้นจะให้ใส่นะ”
ซูเซี่ยกลับไปนั่งที่เก้าอี้ มองไปที่ทีวีด้านหลังสวี่เจียวเจียวซึ่งสัญญาณไม่ค่อยดี แอบอดไม่ได้ถาม “…พี่ชายของหนูล่ะ?”
“พี่ชายกำลังช่วยแม่ล้างจานค่ะ” สวี่เจียวเจียวหันไปมองอย่างรวดเร็ว หน้าด้านข้างป่องๆ “หนูจะไปเรียกเขามาเดี๋ยวนี้”
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง” หัวใจซูเซี่ยแทบหยุดเต้น รีบห้ามไว้
มันแปลกมาก
ถ้าเป็นการโทรอวยพรปีใหม่เหมือนกัน สวี่จี้ชิงรับสายเองก็เรื่องหนึ่ง แต่ให้ส่งน้องสาวไปเรียกอีกเรื่องหนึ่ง ยิ่งมีหลินเยว่เจินอยู่ข้าง ๆ มองอยู่ด้วย