ปีหน้าอาจารย์หลี่จะกลับบ้านเกิดไปตรุษจีน คาบเชลโลสุดท้ายของปีนี้เริ่มบ่ายสองโมงครึ่ง
ตอนสิบเอ็ดโมงเช้า ซูเซี่ยไปกดเงินสดสองพันหยวนที่ธนาคาร แลกเป็นแบงก์ห้าสิบทั้งหมด พกธนบัตรหนาๆ ไว้ในกระเป๋า สู้ลมไปทางประตูหลังตลาดกลางคืนหนานเฉิง
ฝั่งหนานเฉิงเพิ่งเปิดพื้นที่ใหม่ อนาคตจะสร้างย่านธุรกิจอาคารสำนักงานใหญ่ รอบข้างเป็นไซต์ก่อสร้างเต็มไปหมด มองไปทางไหนก็เห็นหลังคาเหล็กสีฟ้าของที่พักคนงานเป็นแนวยาว
ท้องฟ้าครึ้มๆ หิมะตกทำให้หนาวกว่าเดิม
คนงานเดินออกมาทีละสองสามคน มือกอดอก ควันบุหรี่จุดไม่ติดกลางลม หมวกนิรภัยไม่กล้าถอด
ซูเซี่ยยืนอยู่หัวมุมถนน จ้องมองผู้คนที่เดินผ่านไปหลายกลุ่ม ในที่สุดก็รวบรวมความกล้า ยื่นมือไปขวางไว้
"ฉันขอเลี้ยงข้าวพวกคุณได้ไหมคะ ที่ร้านผัดหมี่เส้นหลังตลาดน่ะ เพิ่งเปิด มาอุดหนุนหน่อยนะคะ"
ที่ไซต์ก่อสร้างมีแต่ผู้ชาย ตั้งแต่วัยรุ่นสิบกว่า ไปจนถึงคนแก่วัยห้าสิบหกสิบ มาจากสารพัดสารเพ directions ทั่วประเทศ แต่ไม่เคยเห็นผู้หญิงเสียงเบาๆ แบบนี้มาก่อน
เสื้อกันหนาวขนเป็ดสีขาวสะอาดไร้รอยเปื้อน ขนฟูๆ ปลอกคอโอบรอบใบหน้าขาวๆ ที่แดงก่ำเพราะความหนาว
กลิ่นอายของคนร่ำรวยที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีปกปิดไม่มิด เห็นปุ๊บก็รู้ว่าไม่ใช่เด็กสาวที่มาเรียกแขกตามตลาด
คนงานที่ถูกเรียกยังไม่ทันตอบ
เพื่อนร่วมงานหนุ่มๆ พูดจาเหลวไหล สายตาลูบไล้ไปมาบนใบหน้าเธอ "จะเลี้ยงก็เลี้ยงเลยสิหนูน้อย ใช้เงินหรือใช้ตัวล่ะ?"