บ่ายนี้ยังมีเรียนเชลโลอีก
เธอไม่มีเวลาเหมือนครั้งก่อนที่จะรอใครมาทานข้าวด้วย แม้แต่จะปล่อยใจฟุ้งซ่านก็ไม่มีเวลา
การทิ้งอาหารไว้ให้ตรงๆ ดูเหมือนการเมตตาสงสาร ซึ่งสวี่จี้ชิงต้องไม่เอาแน่นอน
จากเหตุการณ์พายมิลค์พีชครั้งก่อน ซูเซี่ยพอจะรู้สึกได้ว่าสวี่จี้ชิงไม่รังเกียจที่จะทานของเหลือของเธอเลยแม้แต่น้อย
เธอหันไปสั่งเซ็ตที่แพงที่สุดสองชุดที่เคาน์เตอร์ พอรับอาหารแล้วก็ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน ค่อยๆ ฉีกเบอร์เกอร์แต่ละอันออกมาหนึ่งชิ้นแล้วยัดเข้าปากอย่างรวดเร็ว เฟรนช์ฟรายส์และนักเก็ตไก่ก็แกะออกมา ทำให้มันดูเละเทะราวกับถูกทานเหลือ จากนั้นก็วิ่งกลับไปที่สวี่เจียวเจียว
"อันนี้...ฉันทานเหลือไว้ที่โต๊ะข้างๆ เมื่อกี้ รอพี่เธอเลิกเรียน ถ้าเขาไม่รังเกียจ ก็ให้เขาทานนะ"
เธอเปิดซิปกระเป๋านักเรียน ข้างในมีซองอุ่นๆ ที่เพิ่งแกะออกมา
เธอแกะซองแล้วหยิบออกมาหลายแผ่น
"อันนี้แปะไว้กับเสื้อชั้นใน มันจะร้อนได้เอง เราซื้อมาเยอะเกินไป เจียวเจียวช่วยแบ่งหน่อยนะ อย่าแปะติดกับตัวตรงๆ เดี๋ยวจะผิวไหม้จากความร้อนต่ำแล้วลอกเป็นแผ่น บอกพี่ชายเธอด้วยนะ"
เธอพูดพร่ำอยู่นาน
สวี่เจียวเจียวตอบ "โอ้" อย่างงงๆ แล้วได้กลิ่นบางอย่างของการจากลา
เธอไม่อยากจากไปเลย "พี่เซี่ยเซี่ย คราวหน้าเราเมื่อไหร่จะได้คุยกันอีกคะ?"
"พี่ชายเธอเรียนครั้งหน้าเมื่อไหร่?"
สวี่เจียวเจียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง "วันขึ้นปีใหม่เดือนอ้าย"