บริษัทฝึกงานที่นี่ยังโอเคหน่อย
แต่ที่โรงเรียนมีตึกเก่าเยอะ แถวต้นไม้โบราณในสวนต่างๆ พอตกกลางคืนก็เกิดเงามืดมืดขึ้นมามากมาย ซูเซี่ยกลับดึกหลายครั้งก็เห็นคู่รักนักเรียนหลายคู่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดโอบกอดกัน
ตอนที่มันไม่เกี่ยวกับเธอ เธอก็ทำเป็นไม่เห็น ไม่มองสิ่งที่ไม่สมควร มองก็เพียงแค่พึมพำในใจว่าหนุ่มสาวช่างดีจริงๆ
บางทีอาจเพราะละอองฝนมันหนาแน่นเกินไป ราตรีที่มืดมัวทำให้จิตใจชื้นๆ พอเธอมาเป็นคนหนุ่มสาวคนนั้นจริงๆ เธอกลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว
อาศัยที่สวี่จี้ชิงดูเหมือนจะยังชอบใจ จึงอดไม่ได้ที่จะเผยธาตุแท้ออกมา
กลายเป็นคนขี้อ้อน ตังเม เหนียวหนึบ กำมือเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
"ยังเหนื่อยอีกไหม?" เธอถาม
สวี่จี้ชิงถูกเธอหอมจนเงียบไปสักพัก ใบหน้าที่หันเข้าหาแสงเห็นไม่ชัดนัก เห็นแค่ดวงตาที่หลุบลงคู่หนึ่ง
ซูเซี่ยโน้มตัวเข้าไป มุ่ยปากแล้วซับที่คางสีคล้ำๆ ของเขาอีกที แล้วก็แก้มซ้ายทีแก้มขวาที
เธอบีบมือเขาสองที "แล้วตอนนี้ล่ะ?"
สวี่จี้ชิงแทบจะจ้องเธอตรงๆ อยู่นาน สุดท้ายคางถึงได้เกร็งๆ แข็งๆ แล้วก็สอดนิ้วกลับไปประสานกับเธอ
ลูกกระเดือกของเขาขยับเบาๆ "ไม่เหนื่อย"
"สวี่จี้ชิง" ซูเซี่ยยิ้มตาหยี "เธอเขินอยู่รึเปล่า?"
"ไม่"
"นิดหน่อยก็ไม่เลยเหรอ?"
เธอเอียงคอมองเข้าไป เขามองไปทางไหนเธอก็โผล่ไปทางนั้น "ถ้าอย่างนั้นเมื่อกี้ฉันเห็นปลายหูเธอแดงล่ะ"
สวี่จี้ชิง: "ไฟท้ายรถส่อง"