ในห้องเรียนที่มืดสลัว มีเพียงแสงบุหรี่ที่ปลายนิ้วของลู่ซือเหยียนส่องวับ ๆ
โฮชิโนะอาศัยแสงเพียงน้อยนิดนี้ จ้องมองรอยดำสนิทบนแขนของเยคาเตรินา
มันคือใบหน้าคนที่กำลังส่งเสียงกรีดร้องอย่างไร้เสียง
แค่มองเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็นถึงขั้วหัวใจ
"นี่...นี่มันอะไร?" เสียงของโฮชิโนะสั่นเทา
เยคาเตรินาลดแขนเสื้อลง พูดสั้น ๆ ว่า "คำสาป"
"ไม่ต้องกลัวไปหรอก~หนูน้อย"
ลู่ซือเหยียนพ่นควันเป็นวงกลม มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์
"ใครก็ตามที่ก้าวเข้ามาในบริเวณโรงเรียนแห่งนี้ จะถูกเจ้าบ้านผู้ใจดีคนนั้นทำเครื่องหมายไว้"
"แน่นอน...รวมถึงเธอด้วยล่ะ~"
"อะไรนะ?!"
โฮชิโนะตกใจจนหดตัวเป็นก้อน น้ำตาคลอเบ้า
เธอมองเยคาเตรินาด้วยสายตาน่าสงสาร ดวงตาเต็มไปด้วยคำว่า "บอกฉันทีว่านี่ไม่จริง"
ทว่า เยคาเตรินากลับตัดหนทางสุดท้ายของเธอทิ้งเสียสิ้น พูดเย็นชา
"ลู่ไม่ได้แกล้งเธอ"
"ไม่เชื่อก็ลองตรวจร่างกายตัวเองดูสิ"
คราวนี้โฮชิโนะตื่นตระหนกจริง ๆ
มือเธอสั่นเทา อยากจะดึงคอเสื้อดู แต่ก็ไม่กล้าดู ราวกับว่ามีสัตว์ร้ายอะไรซ่อนอยู่ตรงนั้น
"แล้ว...แล้วผีตนนั้นทำเครื่องหมายนี้ไว้ทำไม?"
โฮชิโนะถามด้วยน้ำเสียงใกล้จะร้องไห้
ลู่ซือเหยียนเลิกคิ้ว ทำเป็นลึกลับ ลดเสียงลง
"เพื่อเปิดปาร์ตี้ไงล่ะ"
"พอถึงตีสี่สี่สิบสี่นาที เธอก็จะรู้ว่ามันอยากทำอะไร..."
"ลองคิดดูอีกทีว่านี่ที่ไหน...โรงเรียนน่ะ ก็ต้องมีกิจกรรมเข้าแถวตอนเช้าและพิธีชักธงอยู่แล้ว"
"เชื่อฉันสิ เธอจะต้อง 'ชอบ' มันแน่ ๆ"
"ฉันไม่ชอบ!!"
กัวซ่วยซึ่งกำลังจะเดินออกจากม่านฝนของหุบเขา ได้ยินเสียงคำรามดังขึ้นในหัว
"เว้ย! จะฆ่ากันหรือไง!"
กัวซ่วยตกใจจนสะดุ้ง เกือบลื่นล้มในโคลน "ตกใจกันแบบนี้มันหมายความว่าไง? มีมารยาทบ้างไม่ได้หรือไง?"
"มารยาท? เจ้ายังจะให้ข้าพูดถึงมารยาทอีกหรือ?"
ในหัว อัลเบิร์ตคำรามอย่างหัวเสีย
"ฉายาที่เจ้าคิดในใจเมื่อกี้หมายความว่าอะไร?! เฟ่ยหยางหยาง?!"
"ฟังดูก็รู้ว่าไม่ใช่ชื่อที่ดีอะไร!"
"ไอ้เด็กเปรต นิสัยไม่ดีนัก ชอบรังแกข้าผู้เฒ่าอายุหลายพันปี"
"ก็แค่ฉายาเดียว จะต้องโวยวายขนาดนั้นเลยเหรอ?"
กัวซ่วยเดินออกไปด้วยฝีเท้าที่ไม่มั่นคง ตอบกลับไปไม่ลดละ