[ไปบอกพวกเขา การดำเนินการต่อไป เป้าหมายคือหอสัญญาณเทอร์มินัล]
เจียงหนานยื่นโน้ตให้หลิวอวี่ฉิงที่เพิ่งตื่นนอน
“ได้เลยหัวหน้า ฉันจะไปแจ้งหวังเหมิ่งพวกเขาทันที”
หลิวอวี่ฉิงยิ้มตอบ
“วึ้ง!”
แท็บเล็ตบนแผงควบคุมหลักสว่างขึ้น เสียงของหลิวอวี่ฉิงดังมา
“หวังเหมิ่ง หัวหน้าตื่นแล้ว สั่งให้ทุกคนไปที่หอสัญญาณเทอร์มินัลทันที”
“ได้เลย!”
หวังเหมิ่งทำสัญลักษณ์โอเค
จากนั้นก็เหยียบคันเร่งรถบ้านพุ่งไปยังหุบเขาที่ปกคลุมด้วยม่านฝน
เวลานี้ บรรยากาศในห้องขับขี่คึกคัก
หวังเหมิ่งขับรถไปพลางเหลือบมองกัวซ่วยที่นั่งข้างคนขับ แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์
“ฮี่ๆ กัวซ่วย เมื่อกี้ได้ยินนายพูดเป็นตุเป็นตะ...”
“อย่างนั้นหมายความว่า ‘ตา’ ของนายตอนนี้มีตาคนแก่สิงอยู่เหรอ?”
“แค่กๆ...”
กัวซ่วยกำลังดื่มน้ำ เกือบสำลัก
ในฐานะคนขับรถมากประสบการณ์และมีประสบการณ์การคุยเล่นยามดึกในหอพัก เขาเข้าใจนัยของหวังเหมิ่งได้ทันที
เขาหัวเราะด่าอย่างไม่พอใจ
“พี่หวัง นายพูดถึง ‘ตา’ นี่แน่นะ ถ้าไม่ใช่ฉันจะโกรธนายจริงๆ ด้วย!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
สองคนมองหน้ากันหัวเราะ เต็มไปด้วยความเข้าใจที่ผู้ชายด้วยกันรู้ดี
แต่ทว่า
ฟีต·อัลเบิร์ตที่อาศัยในตาซ้ายของกัวซ่วยกลับงงงวย
“ตาอะไร?”
“พวกนายพูดอะไรกัน? กำลังพูดถึงเทพองค์นี้หรือ?”
เสียงแก่ๆ ของอัลเบิร์ตเต็มไปด้วยความสงสัย
“ไปๆๆ”
กัวซ่วยตอบอย่างรำคาญในหัว
“หนุ่มๆ พูดกัน คนแก่ไม่ต้องมายุ่ง ไปนั่งโต๊ะเด็กไป นั่นไม่ใช่ที่ของนาย”
“นาย!!”
ได้ยินคำพูดที่กลับด้านเช่นนี้ อัลเบิร์ตไม่พอใจทันที
“หึ เจ้าหนู ไม่พูดก็ไม่พูด จะมาทำเป็นเหนือใครทำไม?”
โดนด่ากลับเขารู้สึกเสียเปรียบ ไม่พอใจ จึงเริ่มพูดประชดประชันกวนประสาทกัวซ่วย
“หึ ฉันว่าเจ้านายที่ว่านั้นของนาย ถึงตอนนี้เพิ่งสั่งให้ออกเดิน คงจะกลัวแน่ๆ”
“ผ่านมาทั้งคืนแล้ว เพิ่งจะกล้าลงมือ”
“ฉันว่า อีกเดี๋ยวถึงครึ่งเขา เขาจะต้องหาข้ออ้างหันหลังกลับหนีแน่”
แต่ยังไม่ทันที่กัวซ่วยจะโต้แย้ง
“ซ่า!”
เสียงเบรกกระทันหันดังขึ้น
รถบ้านจอดนิ่งที่ตำแหน่งครึ่งเขา ห่างจากโรงเรียนมัธยมปลายบนยอดเขาไม่กี่ร้อยเมตร