“พ่ะ…”
เมื่อศพไร้หัวล้มลง กลิ่นคาวเลือดก็กระจายไปทั่วห้องเรียนทันที
“อ๊าาา!!!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่ขาดสาย
โดยเฉพาะเด็กสาวที่นั่งข้างนักเรียนชายชาติซากุระคนนั้น นัตสึกิ
ของเหลวสีแดงขาวอันอุ่นหนืดเลอะเต็มครึ่งหน้าเธอ
“ยะดะ!!”
นัตสึกิกรีดร้องสุดชีวิต มือทั้งสองเกาหน้าตัวเองอย่างบ้าคลั่ง พยายามปัดสิ่งเหล่านั้นออก
“น่ากลัวจัง! น่ากลัวจังเลย!!”
นักเรียนชาติซากุระคนอื่น ๆ ก็ตกใจจนหน้าซีด บางคนถึงกับก้มลงอาเจียน
ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที
นักเรียนชาติซากุระเดิมสิบเอ็ดคน เริ่มจากคินามิถูก “ฆ่ากลับ” ตอนนี้ก็อีกคนถูกยิงหัวแตก
เหลือเพียงเก้าคน หญิงห้าชายสี่
อัตราการตายนี้ สูงกว่าหนังสยองขวัญซะอีก
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ
เมื่อมีคนตายเพิ่ม รอยหน้าปีศาจของทุกคนก็เข้มขึ้นมากมาย ราวกับกำลังดูดซับความแค้นในอากาศ
“แกทำอะไร!?”
ลู่ซือเหยียนมองศพไร้หัวนั้น ตัวชาไปหมด
เขาหันหัววับ ชี้ไปที่ชายที่ยัง “นอนหลับ” อยู่แถวหลัง สอบถามด้วยความแค้น
“เจียงหนาน! แกรู้ไหมว่าแบบนี้จะทำให้พวกเราตายกันหมด!?”
“ที่นี่คือแดนผี! การฆ่าคนจะเพิ่มความเข้มข้นของคำสาป! แกอยากให้ทุกคนตายด้วยกันเหรอ!?”
แต่ทว่า
เผชิญกับคำโวยวายโกรธจัดของลู่ซือเหยียน เจียงหนานยังคงท่าเฉย ๆ แบบเดิม ไม่แม้แต่จะชำเลืองตามอง
เขาเพียงยกมือขวาขึ้นอย่างเกียจคร้าน โบกไปมาข้างหน้าอย่างไม่แยแส
ท่าทางนั้น เหมือนกำลังไล่แมลงวัน
“รับทราบ!”
หลิวอวี่ฉิงที่นั่งแถวแรกเข้าใจได้ทันที พรวดพราดลุกขึ้นยืน ปรับแว่นตา
“ได้เลยหัวหน้า! ราชโฆษกผู้ซื่อสัตย์·ฉิง พร้อมให้บริการ!”
เธอทำความเคารพเจียงหนาน อย่างภักดีสุดชีวิต
จากนั้น หลิวอวี่ฉิงก็หันขวับ เผชิญหน้ากับลู่ซือเหยียนบนแท่น เปิดโหมดปากจัด
“เฮ้! คุณลุงคนสูบบุหรี่! แกเห่าอะไรอยู่!”
“ตาแกไปเห็นที่ไหนว่าหัวหน้าฉันฆ่าคน?”