เมื่อห้านาทีก่อน……
ชั้นเรียนปี 3 ห้อง 2
ต่างจากห้องที่ก่อนหน้านี้ว่างเปล่า มีเพียงผู้รอดชีวิตขดตัวอยู่ภายใน
ตอนนี้ผังของห้องเรียนแห่งนี้ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าพิศวงขึ้นแล้ว
โต๊ะเก้าอี้ที่เดิมวางระเกะระกะถูกพลังบางอย่างจัดเข้าที่โดยอัตโนมัติ กลายเป็นสี่แถวสี่หลักอย่างเป็นระเบียบ ตรงกับที่นั่ง 16 ที่
ทว่า สิ่งที่ทำให้ผู้คนขนลุกคือ ภายในห้องเรียนมีโต๊ะอยู่จริงเพียง 13 ชุด
ตำแหน่งสามที่ด้านหลังสุดมีเพียงเก้าอี้ไร้โต๊ะ ราวกับเตรียมไว้ให้ “เพื่อนร่วมชั้น” ที่มองไม่เห็นบางคน
มีเพียงตำแหน่งริมหน้าต่างเท่านั้นที่มีโต๊ะเก้าอี้ครบตามปกติ
วินาทีถัดมา
ร่างอันเท่กร้าวเมินสายตาแปลกประหลาดของทุกคน เดินตรงไปยังตำแหน่งนั้นแล้วหย่อนก้นนั่งลงทันที
เขาแหวกเสื้อเครื่องแบบสีดำ เผยให้เห็นแผงอกกำยำ ขายาวเหยียดไขว้พาดขึ้นบนโต๊ะเรียนโดยตรง
เก้าอี้เอนถอยหลังจนได้มุมกึ่งนอนที่พอดิบพอดี โยกไหวเล็กน้อยตามจุดศูนย์ถ่วงของร่างกาย
จากนั้นเขาก็หยิบกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า แล้วนำมาปิดใบหน้า
นอนหลับ
คนผู้นี้ก็คือเจียงหนาน
หลังจากถูกส่งมายังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างไร้สาเหตุ และติดตามผู้นำทางคนนั้นมาถึงที่นี่
เขาไม่มีความตระหนักรู้แม้แต่น้อยว่าตนเป็นนักเรียนใหม่ ยึดที่นี่เป็นวังบรรทมของตนเองไปเสียแล้ว
……
บนแท่นบรรยาย
ลู่ซือเหยียนคาบบุหรี่ไว้ในมือ ขมวดคิ้วเล็กน้อยมองชายที่ใช้กระดาษโน้ตปิดใบหน้า
“เจ้าหมอนี่…ช่างเป็นคนที่แตกต่างไม่เหมือนใครจริง ๆ”
ถูกต้อง คนที่ลงไปรับพวกเขาข้างล่างเมื่อครู่นี้ ก็คือเขากับเยการีนา
เพียงแต่…
เจ้าหมอนามว่าเจียงหนานคนนี้ วางท่าใหญ่โตเกินเหตุไปหน่อย
ตลอดทางไม่พูดสักคำ การสื่อสารทั้งหมดล้วนให้ลูกน้องสาวสวมแว่นเป็นคนจัดการแทน
ด้วยบรรยากาศที่ถือว่าตนเองยิ่งใหญ่เหนือผู้ใดเช่นนั้น ต่อให้เป็นผู้หญิงมาก็ยังต้องมอบสิ่งนั้นให้เขา
“อีกอย่าง เขาปฏิบัติต่อลูกน้องเลือดเย็นเกินไปหรือเปล่า?”
“ถึงกับให้ลูกน้องไปรอคนที่ไม่มีวันกลับมา”
ลู่ซือเหยียนนึกถึงเจ้าหนุ่มอ้วนที่ถูกทิ้งไว้ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแห่งนั้นเป็นจุดดักซุ่มบนเส้นทางที่ต้องผ่าน และมักมีศพเดินได้ปรากฏตัวอยู่บ่อย ๆ
นอกจากนี้…