ภายใต้ท้องฟ้าอึมครึม ลมกรรโชกแรง ฝนเทกระหน่ำราวน้ำตก
คุโจอาราชิตามลู่ซือเหยียนขึ้นมาบนดาดฟ้า เปียกฝนไปทั้งตัว
มองดูแผ่นหลังของชายคนนี้ ในที่สุดนางก็อดถามคำถามที่อัดอั้นมาตลอดทางไม่ได้
“ทำไม…”
“ทำไมต้องปลอมตัวเป็นชาวหัวเซี่ยด้วย?”
“สำเนียงของคุณ ถึงจะพยายามกลบเกลื่อน แต่ในบางความเคยชินในการออกเสียง ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นคนท้องถิ่นของเมืองปานชือ”
ลู่ซือเหยียนหยุดฝีเท้า หันกลับมา
เขายิ้มบาง ๆ ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่ริมฝีปาก
“เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้อง ไม่ต้องถาม”
“ไม่งั้น…”
เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ ราวกับกำลังกระซิบกับคนรัก
“จะตายเอานะ”
“กลั๊ก”
คุโจอาราชิกลืนน้ำลายลงคอ
นางรีบก้มหน้าลง ไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป
ผู้ชายคนนี้…
บนตัวเขามีความลับซ่อนอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน?
เพื่อบรรเทาความอึดอัดและความกลัว นางจึงเปลี่ยนเรื่องถาม
“แล้วตอนนี้เราจะไปไหนกัน? ไม่ต้องไปเรียนเหรอ? คุณน่ะเป็นครูประจำชั้นตอนเช้าออกกำลังกายนะ”
ลู่ซือเหยียนเดินไปที่ขอบดาดฟ้า ตบไปที่ท่อระบายน้ำที่ขึ้นสนิมมานาน
“ความแข็งแรงยังพอใช้ได้”
จากนั้น เขาหันไปมองคุโจอาราชิ:
“เรียนก็ต้องเรียนอยู่แล้ว”
“ไอ้ชายไร้หน้านั่นไม่ใช่คนที่ยั่วโมโหได้ง่าย ๆ หรอก”
“แต่…”
“ก่อนอื่น เราต้องไปที่ที่สำคัญกว่าก่อน”
“ที่ที่สำคัญกว่า?”
ฟิ้ว
วืด!
ลู่ซือเหยียนกลับพลิกข้ามราวบันไดไปอย่างง่ายดาย ร่อนลงไปตามท่อระบายน้ำนั้น!
“เฮ้ย! นี่มันชั้นห้านะ!!”
คุโจอาราชิตกใจสุดขีด รีบวิ่งไปที่ขอบแล้วมองลงไป
เห็นเพียงลู่ซือเหยียนเหมือนจิ้งจกที่ว่องไว กระโดดลงไปสองสามครั้งก็ถึงพื้นอย่างมั่นคง กำลังยืนอยู่ในเงามืดด้านล่างแล้วโบกมือเรียกนาง
“ไอ้บ้าเอ๊ย…”
คุโจอาราชิด่าในใจ
แต่นางไม่กล้าขัดคำสั่ง ทำได้เพียงถอดเสื้อคลุมออก ห่อมือและปืนกลพี 90 ไว้ แล้วกัดฟันร่อนลงไป
ฉึก!
ตุบ!
ตอนลงถึงพื้น เท้านางพลาดลื่น หกล้มหงายท้อง เจ็บจนหน้านิ่วคิ้วขมวด
“แอะ ๆ ๆ…”
ลู่ซือเหยียนมองนางจากเบื้องบน กล่าวเหน็บแนมอย่างไร้ความปรานี
“สมกับเป็นตัวประกอบกระจอก”
“ความสามารถทางทหารของแก อย่างมากก็แค่ทหารใหม่ที่เข้ากองฝึกมาเดือนเดียวเท่านั้นเอง”