"เป็นเธอ?!"
"นั่น...นั่นไอ้ลูกนอกคอกที่ฆ่าพ่อตัวเอง!!"
ใบหน้าของคุโจอาราชิบิดเบี้ยวไปด้วยความหวาดกลัวและช็อก
"ไม่แปลกใจเลย...ไม่แปลกใจเลยที่นายเลือกฉันเป็นแพะรับบาป!"
"เพราะฉันเป็นคนตระกูลคุโจ...นายกลับมาแก้แค้น!"
"แก้แค้น?"
นอกกรง คุโจ จิเอรุได้ยินคำสองคำนี้ ก็อดหัวเราะเย็นเยียบไม่ได้
"ไม่ไม่ไม่ อย่าเข้าใจผิด"
"ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ความแค้นที่ฉันมีต่อตระกูลคุโจมันจบลงไปนานแล้ว"
"ไอ้แก่บ้านั่น มันได้ชดใช้ในสิ่งที่ควรจะชดใช้ไปแล้ว"
"มีดเมื่อวันนั้น ฉันจงใจไว้ชีวิตมันไว้ ให้มันขาดเส้นประสาทไขสันหลัง"
"ให้มันนอนเป็นคนไร้ความสามารถอยู่บนเตียงไปตลอดชีวิตที่เหลือ"
"นั่นแหละคือการทรมานมันอย่างที่สุดแล้ว"
คุโจ จิเอรุลุกขึ้นยืน มองลงมาที่คุโจอาราชิจากเบื้องบน
"ส่วนที่ว่าทำไมถึงเลือกเธอเหรอ?"
"เพราะฉันรู้ดี ว่าคนที่เลือดเนื้อสกปรกแบบตระกูลคุโจ จะต้องพยายามหาประโยชน์จากเรื่องนี้แน่นอน"
"เหมือนกับเมื่อ 33 ปีก่อน...ที่พวกนั้นอ้างว่าเพื่อ'ความบริสุทธิ์ของสายเลือด' แล้วฆ่าแม่ของฉันอย่างกับฆ่าหมา..."
"และยังทำให้ฉันสูญเสียคนรักเพียงหนึ่งเดียวไปอีก!"
สีหน้าของคุโจ จิเอรุเริ่มหนักอึ้ง กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
ในภวังค์
โกดังมืดๆ หายไป กลิ่นคาวเลือดจางลง
เวลาราวกับไหลย้อนกลับ เข็มนาฬิกาหมุนอย่างบ้าคลั่ง
กลับไปยังฤดูใบไม้ผลิที่ซากุระร่วงโรย แต่อบอวลไปด้วยความหนาวเย็น
......
9 มีนาคม 1993
33 ปีก่อน ชานเมืองฮันซากิ ประเทศซากุระ สถานีรถไฟ
"ติ๊งต่อง!"
"ผู้โดยสารทุกท่านโปรดทราบ จุดหมายปลายทางถัดไป โรงเรียนมัธยมกุหลาบ..."
เสียงประกาศของรถรางรุ่นเก่าดังก้องไปทั่วชานชาลาอันว่างเปล่า
คุโจ จิเอรุในวัยหนุ่ม สวมเสื้อโค้ทสีดำ ผมยาวยืนอยู่ริมชานชาลา
เขาไม่ได้มองรถรางที่วิ่งผ่านไปด้วยซ้ำ
สิ่งที่เขารอไม่ใช่รถ แต่เป็นคน
สายลมพัดผมยาวของเขาปลิวไสว
เขาหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง กำลังจะจุด
ปัด!
มือเล็กๆ ข้างหนึ่งยื่นออกมาอย่างกะทันหัน คว้าไฟแช็คในมือเขาไป
"เฮ้! จิเอรุ!"
"ฉันเขียนจดหมายไปบอกให้เธอเลิกบุหรี่แล้วไม่ใช่เหรอ?"
เสียงดุของเด็กสาวดังขึ้น
"ทำไมกลับมาคราวนี้ยังไม่เลิกอีก? เธอไม่รู้เหรอว่าบุหรี่ไม่ดีต่อร่างกาย?"