“อยู่...อยู่...”
คุโจอาราชิเบิกตาข้างที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวค้าง
ภายใต้การจ้องเขม็งของผีหัวตัดที่เหลือสมองเพียงครึ่งหัว เธอพูดตะกุกตะกัก เหงื่อเย็นไหลอาบ
อยู่?
อยู่ไหน?
นี่มันเป็นคำถามเอาชีวิตจริงๆ!
เพราะไม่ต้องเดาเลย...
ถ้าตอบไม่ได้ หรือตอบผิด อีกฝ่ายต้องเอามันสมองของตัวเองไปซ่อมแซมส่วนที่ขาดแน่นอน!
คุโจอาราชิหมดหวังแล้ว
ในตอนนั้นเอง เธอหันขวับไปมองลู่ซือเหยียนที่มุมห้อง ดวงตาเต็มไปด้วยคำวิงวอน
ช่วยฉันเร็ว! นายสัญญาไว้แล้วนะ!
“เฮ้อ...”
ลู่ซือเหยียนพิงอยู่ที่มุมกำแพง มองผู้หญิงที่แทบจะขี้แตกอยู่นั่น พยักหน้าอย่างจนใจ
“คนโง่ก็คือคนโง่...แต่เอาเถอะ อย่างน้อยก็ยังรู้จักเชื่อฟัง ถือว่าเป็นหมากตัวหนึ่งที่ใช้ได้”
เมื่อการแลกเปลี่ยนตกลงกันแล้ว เขาก็ไม่ปล่อยให้คุโจอาราชิตายหรอก
ลู่ซือเหยียนไม่พูดพล่าม มือขวาพุ่งออกไป
วืด!
ก้อนวัตถุทรงกลมที่ห่อด้วยชุดนักเรียนสีดำลอยตรงไปทางคุโจอาราชิ
“รับไว้!”
คุโจอาราชิยื่นมือทั้งสองข้างรับห่อที่หนักอึ้งนั้นโดยสัญชาตญาณ
สัมผัสนุ่มนิ่ม ยังอุ่นๆ และชื้นๆ
เธอเปิดชายชุดนักเรียนออกด้วยมือที่สั่นเทา
เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน รูม่านตาหดวูบ แทบจะร้องออกมา!
นั่นคือหัวคน!
หัวคนที่ใส่แว่นกรอบทอง — คามิยะ โค นัน!
“นี่...คือหัวของคามิยะ โค นัน ที่ถูกลู่ซือเหยียนตัดเมื่อกี้นี้ไม่ใช่เหรอ?!”
คุโจอาราชิใจสั่นระริก: “ตอนนั้นศพไม่ถูกไอ้ยักษ์รถถังจัดการกินไปแล้วเหรอ?”
“ทำไมหัวนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
คำถามนี้ หลิวอวี่ฉิงที่อยู่ไม่ไกลตอบให้ในใจได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เธอผลักแว่นตา กระจกแว่นสะท้อนแสงวาบ
“พลังจิตขั้นสูง! ต้องเป็นพลังพิเศษระดับเอสแน่นอน!”
“ต้องเป็นไอ้ลุงคนนั้นที่ฉวยตอนยักษ์รถถังกำลังกินอาหาร”
“ตอนที่ทุกคนวอกแวก ใช้พลังจิตขโมยหัวที่กลิ้งไปอยู่มุมนั้นไปเงียบๆ!”
“ไอ้หมอนี่...จิตใจลึกซึ้งน่ากลัวจริงๆ ป่านนี้ยังคิดไปถึงขั้นนี้ได้อีกเหรอ?”
ทันใดนั้นเอง
ผีหัวตัดที่ยืนอยู่บนเวที เห็นหัวในมือคุโจอาราชิ
ปากที่เหลือเพียงครึ่งข้างของมัน เผยรอยยิ้มตื่นเต้นออกมา
“อ๋า...เจอแล้ว...”
มันยื่นมือทั้งสองที่สั่นเทาออกมา ราวกับกำลังรับสิ่งศักดิ์สิทธิ์
“ขอบคุณคุณครู...นี่คือหัวของผม!”