กัวซ่วยยืนอยู่หน้าประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า สัมผัสได้ถึงพลังใหม่ในดวงตาซ้ายของเขา
นั่นคือสมบัติที่ไอ้แก่อัลเบิร์ตทิ้งไว้ให้ก่อนจะหลับใหล
[ความสามารถใหม่: เรียนรู้แล้วนำไปใช้]
[ที่มา]: ผลลิตจากการหลอมรวมความสามารถระดับ A "ธาตุสั่นพ้อง" และ "ดวงตาหายนะ"
[ผล]: สามารถวิเคราะห์หลักการท่าของผู้อื่น และใช้พลังธาตุบังคับ "ลอกเลียน" เวอร์ชันที่ด้อยกว่าได้
[ที่โหลดอยู่]: แรงกดเวหา (ลอกเลียนจากเจียงหนาน)
[คำประเมิน]: ถึงจะเป็นของลอกเลียน ถึงหลักการจะต่างกัน แต่... ข้อดีคือถูก!
"ฮี่ๆ..."
กัวซ่วยมุมปากยกขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้
"เจ้านายแบบไหน ก็ย่อมมีลูกน้องแบบนั้น"
"ในเมื่อเจ้านายทำให้ฝนก้มหัวได้ งั้นฉันทำให้ฝูงศพดิบพวกนี้คุกเข่า ก็สมเหตุสมผลใช่ไหม?"
เขาปรับชุดนักเรียนสีดำที่หลวมไม่เข้ากับตัว จำท่าทางเมินเฉยของเจียงหนานในความทรงจำได้
มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า ปลายคางเชิดขึ้น ก้าวเดินด้วยท่าที่ไม่แยแสใครออกไปนอกประตู
ข้างหลังเขา หวังเหมิ่งก็พุงกาง สวมเกราะแขนที่ทำจากประตูตู้เสื้อผ้า หน้านิ่วคิ้วขมวดเดินตามออกมา
ทั้งสองคนเดินนำกันไป
ตอนนี้ ถ้ามีเพลงประกอบ ก็ต้องเป็นเพลงเปิดศึกจาก Pacific Rim ที่มีเสียงเบสหนักแน่น
"คำราม?"
ในโถงทางเดิน ฝูงศพเร่ร่อนที่กำลังกินอาหารได้ยินเสียง พากันหยุดการกัดแทะ หันกลับมาด้วยปากเปื้อนเลือด
จ้องมองนักเรียนย้ายเข้ามาที่ไม่รู้จักความตายสองคนนี้
ลูกตาหม่นหมองกว่าสิบคู่ ส่องประกายความกระหายเลือด
"ฮึ!"
กัวซ่วยหัวเราะเย็น ยื่นมือขวาเช้าช้าๆ ไปปิดตาขวาของตัวเอง เหลือเพียงตาซ้ายที่ส่องแสงสีแดง
ท่าทางทั้งหลงตัวเอง และกวนประสาท