"เฮ้! เจ้าหน้าหงิกนั่น!"
บนแท่นบรรยาย เถิงเย่ซีหลางทุบโต๊ะอย่างโกรธเกรี้ยว
"แกมานี่เลย!!"
มันเกลียดนักเรียนที่ไม่ตั้งใจเรียนที่สุด!
นั่นคือการดูถูกฝีมือแพทย์ของมัน!
ตอนนี้ สายตาทุกคู่ในห้องเรียนหันไปมองแถวสุดท้ายพร้อมกัน
โดยเฉพาะลู่ซือเหยียน คุโจอาราชิ โฮชิโนะฮิคารุ และเยคาเตรินา
พวกเขาทุกคนอยากรู้ว่าชายผู้หยิ่งผยองไร้ขอบเขตคนนี้จะทำอะไรต่อไป?
ตามนิสัยเดิมของไอ้หมอนี่...
"ยิงครูสักนัด?"
ลู่ซือเหยียนคาดเดาในใจ
แต่ทว่า
แคร่ก
เจียงหนานยืนขึ้นจากเก้าอี้อย่างผิดคาด
แต่เขาไม่ได้แสดงความกลัวหรือยอมจำนนแม้แต่น้อย
เดินตรงขึ้นไปบนแท่นบรรยาย
มาถึงตรงหน้าเถิงเย่ซีหลาง
แล้ว
ท่ามกลางสายตานับสิบคู่
เขายื่นมือออกมา ตบกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งลงบนใบหน้าโกรธเกรี้ยวของเถิงเย่ซีหลางดังเป๊าะ!
"..."
ในห้องเรียนเงียบกริบ
ลู่ซือเหยียนเบิกตากว้างจนตาบวม เหลือบมองบุหรี่ในปากก็ลืมสูบ
"บ้า..."
"บ้าจริง! ไอ้หมอนี่คงหนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้ามาแน่!"
เขาบ่นในใจอย่างสุดขีด แต่น้ำเสียงกลับแฝงความอิจฉาไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้
ต้องยอมรับว่า...
การยื่นหน้าไปแดกดันต่อหน้าผีดุแบบนี้
แม้แต่ลุงอย่างเขายังรู้สึกว่ามันเท่สุดๆ!
แต่ผลลัพธ์ล่ะ...
ฮะๆ ไม่มีใครรู้
เยคาเตรินาที่นั่งแถวที่สองใช้สองมือกอดหน้าอกแน่น จ้องมองแผ่นหลังของเจียงหนาน
"ความรู้สึกนี้อีกแล้ว..."
"ทุกครั้งที่ชายคนนี้แสดงท่าทีเย่อหยิ่งดูถูกทุกสิ่ง เลือดในกายฉันก็เดือดพล่าน..."
"นี่มันเพราะอะไรกัน? หรือว่าเขาจะเป็น..."
สีหน้าเยคาเตรินาเคร่งเครียด ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยและสับสน
ส่วนคุโจอาราชิที่มุมห้องกำลังหัวเราะในใจ "คนจีนหยิ่งผยอง!"
"ทำให้ผีตัวนั้นโกรธสิ! แกจะต้องชดใช้!
แถวแรก โฮชิโนะฮิคารุทำหน้างง ถามตัวเอง "ฉันต้องคอมเมนต์อะไรด้วยไหม?"
เธอมองบรรยากาศตึงเครียดบนเวที แล้วมองเพื่อนร่วมทีมของเจียงหนานที่ไร้ปฏิกิริยา
เลยหันไปถามกัวซ่วยที่นั่งใกล้ๆ อย่างสงสัย
"คือ... พวกนายไม่เป็นห่วงเขาบ้างเหรอ?"
"นั่นนะครูผีนะ!"
ตอนนี้ กัวซ่วยนั่งพิงพนักเก้าอี้จนตัวยุบ สีหน้าหม่นหมองราวกับมองเห็นสัจธรรมของโลก
ได้ยินคำถามของโฮชิโนะ เขาก็ตอบออกไปโดยไม่ทันคิด