"เว้ยเฮ้ย!"
กัวซ่วยมองชายกล้ามเนื้อปีศาจที่เบียดตัวเข้ามาในห้องเรียน หัวใจพลันร้องระงม
"นี่มันครูสอนภาษาจีนเหรอเนี่ย?!"
"รูปร่างแบบนี้... รู้สึกว่าฝ่ามือเดียวจะตบครูพละสิบคนติดฝาผนังจนแกะไม่ออกเลยนะ!"
และยิ่งไปกว่านั้น...
"เรียนวิชาสายศิลป์ไม่ช่วยมนุษย์ให้รอด เรียนแพทย์ช่วยได้?"
กัวซ่วยมุมปากกระตุก
"ประโยคนี้... มันกลับด้านกันหรือเปล่า?"
"ถ้าให้ท่านผู้เฒ่าคนนั้นได้ยินเข้า คงต้องเด้งออกมาจากโลงศพ แล้วเอาหนังสือบันทึกคนบ้าคลั่งฟาดหัวไอ้เด็กไม่รู้หนังสืออย่างแก!"
ในขณะที่เขากำลังพร่ำบ่นอยู่ในใจนั้นเอง
บนแท่นบรรยาย เถิงเย่ซีหลางจ้องมองทะลุฝูงชน ไปหยุดอยู่ที่กัวซ่วย
"แก!"
เถิงเย่ซีหลางยกมีดเชือดหมูที่ยังหยดเลือด ชี้ไปที่กัวซ่วย
"ขึ้นมาหน้าบอร์ด!"
"ผม... ผมเหรอ?"
กัวซ่วยชี้ไปที่จมูกตัวเอง หน้ามึนงงไปหมด
"ใช่! แกนั่นแหละ!"
เถิงเย่ซีหลางผ่าเหงือกยิ้มเผยเขี้ยวเต็มปาก ให้รอยยิ้มที่แสนจะอบอุ่นแต่ก็แฝงไว้ด้วยความน่ากลัว
"ขึ้นมาเป็นหุ่นจำลองให้เพื่อนๆ ดูโครงสร้างร่างกายมนุษย์กัน!"
"..."
ขาสองข้างของกัวซ่วยเริ่มสั่นทันที เหมือนติดมอเตอร์ขนาดจิ๋ว
ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเหนื่อยจริงๆ
เมื่อกี้เพื่อแย่งที่นั่ง เขาไม่เพียงใช้มานาเกินตัวกับ "แรงกดเวหา"
ยังโดนหวังเหมิ่งลากขึ้นบันไดมาด้วยท่า "เม็ดพลังปีศาจแหลกสลาย"
ตอนนี้เขาเหมือนถูกบีบจนแห้งแล้งเต็มที
"เหอะ..."
เด็กหนุ่มชาติซากุระที่นั่งอยู่แถวหน้ากัวซ่วย เห็นภาพนี้แล้วอดที่จะยิ้มเยาะไม่ได้
เขาชื่อ อิซึโมะมุเนะ
มาเฟียหัวทองที่เพิ่งถูกกัวซ่วยฆ่าไปเมื่อกี้ คือ "เจ้านายใหญ่" ของเขา
ตอนนี้นักเรียนชาติซากุระเหลืออยู่แค่สองชายสองหญิง
เมื่อเห็นคนจีนจองหองคนนี้ถูกเลือกให้ขึ้นไปส่งตาย เขาดีใจยิ่งกว่าถูกรางวัลที่หนึ่งซะอีก
"ตายซะเถอะ! โดนแล่เป็นซาชิมิจะดีที่สุด!" อิซึโมะมุเนะสาปแช่งในใจอย่างอาฆาต
กัวซ่วยแทบร้องไห้ไม่ออก
ถ้าโลกนี้มี "สถิติกินเนสส์แห่งความซวย" เขาคิดว่าตัวเองคว้าแชมป์ได้แน่นอน แบบเป็นประวัติการณ์
"ชักช้า!"
บนแท่นบรรยาย เถิงเย่ซีหลางเริ่มหมดความอดทน
เป้ง!
เขาฟาดมีดเชือดหมูลงบนแท่นบรรยายอย่างแรง เดินลงมาจากแท่น แล้วเอื้อมมือจะคว้าตัวกัวซ่วย
"ฮื้ย..."