“แผละ”
พร้อมกับปากกาบันทึกในมือเซินเหลียนที่หลุดร่วงลงพื้น ณ จุดที่อยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร
แก้วไวน์ทรงสูงใบหนึ่งกระแทกพื้น น้ำองุ่นกระเซ็นกระจาย
ทวีปชางหลาน เขตลงจอดมือใหม่หมายเลข 128
ฐานที่เจ็ดของประเทศอินทรี
“ไอ้ห่า!!”
เสียงคำรามด้วยความโกรธจัดก้องสะท้อนไปทั่วห้องบัญชาการ
หัวหน้าหน่วยแม็ก ผู้สวมแว่นดำ รูปร่างกำยำล่ำสัน กำลังทุบโต๊ะทำงานจนกล่องซิการ์บนโต๊ะสั่นกระเด้ง
“เจ้าคนหัวเซี่ยนี่มันเป็นอะไรกันแน่?!”
แม็กชี้ไปที่หน้าจอที่ยังไม่ดับลง ดวงตาแดงก่ำ
“ประเทศหัวเซี่ยปิดบังอะไรจากพวกเรากันแน่?”
“หรือว่าพวกเขารู้แผนการของเราแต่แรก เลยจงใจสร้างสัตว์ประหลาดแบบนี้ขึ้นมาเพื่อเล่นงานเรา?”
“ท่าน…”
เจสซี นายทหารคนสนิทที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลืนน้ำลายลงคอ เอ่ยอย่างระมัดระวัง
“ผมคิดว่าสิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรกตอนนี้ คือรีบโทรผ่านดาวเทียมแจ้งหัวหน้าทีมอลิซและคนอื่น ๆ”
“ฝีมือแบบ ‘ไม่ต้องพูดให้มากความ’ นั้นน่ากลัวเกินไป ต้องให้พวกเธอหลีกเลี่ยงการปะทะกับทีมหัวเซี่ยโดยเด็ดขาด”
“ผมกังวลว่า…”
“ไอ้ห่า! หุบปาก!”
แม็กหันขวับ น้ำลายกระเด็นใส่หน้าเจสซีเต็มหน้า
“แกกำลังสั่งสอนฉันอยู่งั้นเหรอ เจสซี!”
“แค่คนหัวเซี่ยคนเดียว จะมีอะไรน่ากลัว?!”
แม็กสูดหายใจลึก ๆ
“ใช้สมองหมูของแกคิดดูสิ!”
“ถ้านี่คือพลังปกติของเขา เป็นไพ่ตายของเขา เขาจะใจกว้างเปิดเผยคลิปให้พวกเราเห็นขนาดนี้เลยหรือ?”
“ไม่! ไม่มีทางเด็ดขาด!”
แม็กหัวเราะเย็นชา น้ำเสียงมั่นใจ
“เขาต้องใช้ไอเทมพิเศษแบบใช้แล้วหมด หรือไม่ก็พลังสังเวยที่แลกด้วยต้นทุนมหาศาลแน่ ๆ!”
“ถึงจะสร้างเอฟเฟกต์แบบนั้นได้!”
“นี่คือกลยุทธ์เมืองว่างเปล่าของประเทศหัวเซี่ย! จงใจใช้มาข่มขู่พวกเรา!”
“ไม่อย่างนั้น คลิปการต่อสู้ที่มีข้อมูลล้ำค่าแบบนี้ เขาจะเอาออกมาโชว์ทำไม? เขาโง่หรือไง?”
เจสซีฟังการวิเคราะห์จบ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสดงสีหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่าง แล้วชูนิ้วโป้งให้อย่างจริงใจ
“โอ้พระเจ้า…ท่าน ท่านฉลาดเกินไปแล้วจริง ๆ!”