ภาพบนหน้าจอถูกกดหยุดเอาไว้ชั่วขณะ
ภาพนั้นหยุดนิ่งอยู่ที่เงาร่างในเสื้อเชิ้ตสีดำ มือทั้งสองข้างสอดไว้ในกระเป๋ากางเกง
วั่นฉางเจิงและจ้าวหยานสบตากัน สีหน้าของทั้งคู่เคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"เสี่ยวจ้าว นายเป็นคนเคยคุมทหาร นายก็เห็นเหมือนกันใช่ไหม?"
วั่นฉางเจิงถามเสียงต่ำ
"ครับ ท่านผู้บัญชาการ"
จ้าวหยานชี้ไปที่เงาร่างบนหน้าจอ น้ำเสียงหนักแน่นไม่มีการลังเล
"จากท่าทางการยืนและพลังรอบตัวของไอ้หนูนี่! และความเยือกเย็นตอนเผชิญหน้ากับอสูรระดับเอส... ผมยอมเอาหัวเป็นเดิมพัน!"
"เขาจะเป็นนักเรียนไปได้ยังไง! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"
"ต่อให้ต้องมองผ่านจอและสายเน็ต ผมก็ยังได้กลิ่นอายจากตัวเขา!"
"ไอ้หมอนี่มือต้องเปื้อนเลือดนับไม่ถ้วนแน่ๆ! ต่อให้จำนวนคนที่เขาฆ่า มากกว่าคนตายที่ผมเคยเห็นซะอีก!"
"นักเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย จะมีนิสัยสุขุมเยือกเย็น มองชีวิตคนเป็นเหมือนหญ้าได้ยังไง?"
อีกด้านหนึ่ง เซินเหลียนกำลังสร้างแบบจำลองโปรไฟล์ทางจิตวิทยาในสมองของเธอ
"เห็นด้วย"
"จากการวิเคราะห์ภาษากายและสภาพจิตใจของเขา ฉันสรุปความเป็นไปได้ที่ค่อนข้างชัดเจนได้หลายข้อ"
เซินเหลียนหมุนแท็บเล็ตให้ดู มีอาชีพหลายอย่างแสดงอยู่บนนั้น
"นี่อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของ 'ไม่ต้องพูดให้มากความ' ก่อนที่เขาจะมายังโลกแดนเถื่อน"
1. นักสืบฝ่ายคดี (แฝงตัวลงไปลึกมากว่าสิบปี และอาจจะกลายเป็นคนมืดไปแล้ว)
2. ทหารหน่วยรบพิเศษ (ราชานักรับจ้างต่างชาติที่คลุกคลีอยู่ในเขตสงครามอย่างตะวันออกกลาง แอฟริกา มานานหลายปี)
3. นักฆ่า (นักสังหารอันดับต้นๆ ของโลกสามอันดับแรก)
4. นิติเวช (ผู้เชี่ยวชาญด้านการชันสูตรศพที่โด่งดังมาก มีความชอบส่วนตัวในทางที่แปลกประหลาด)
วั่นฉางเจิงและจ้าวหยานดูแล้ว ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย
"มีเหตุผล"
จ้าวหยานลูบคาง "อาชีพเหล่านี้ล้วนแต่คลุกคลีกับศพเป็นประจำ"
"แล้วบวกกับคำขยายความเฉพาะในวงเล็บของเธอด้วย ก็ยิ่งเข้ากับความนิ่งสงบของเขา"
"มีอีกไหม?" จ้าวหยานถาม
"ยังมีอีกไม่น้อย แต่ความน่าจะเป็นจากข้อมูลขนาดใหญ่ต่ำมาก"