รถบ้านแล่นฝ่าที่ราบรกร้างไปอย่างเร็วรวด
ต้องยอมรับว่าเอฟเฟกต์ของหนังสัตว์เฝ้ายามมารนั้นเห็นผลทันตาทันใด
ออร่าความหวาดกลัวระดับเอสที่แผ่ออกมา ทำให้อสูรระดับต่ำถึงกับขวัญผวา
ตลอดทาง ไม่ต้องพูดถึงการถูกโจมตี แม้แต่หนูกลายพันธุ์ที่เห็นรถคันนี้ก็ยังต้องเลี่ยงไปคนละทาง
ทว่า เมื่อรถแล่นมาถึงทางเข้าหุบเขาที่รายล้อมด้วยภูเขาสูงตระหง่าน สถานการณ์กลับเปลี่ยนไป
เบื้องหลังรถยังคงเป็นบ่ายสามโมงที่แดดจ้า ฟ้าโปร่งไม่มีเมฆแม้ก้อนเดียว
แต่หุบเขาเบื้องหน้า กลับถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาหนาทึบ
ฝนเทกระหน่ำ ลมกรรโชกแรง แม้แต่เสียงฟ้าร้องอู้อี้ก็ยังก้องกังวานมาเป็นระลอก
ราวกับมีเส้นแบ่งที่มองไม่เห็น กั้นโลกนี้ออกเป็นสองซีก
"ซ่า"
หวังเหมิ่งเหยียบเบรกกะทันหัน สีหน้าเคร่งเครียด
ที่เบาะข้าง ฉากนี้กัวซ่วยกำลังแทะขนมปังอัดแข็งแห้งๆ เศษขนมปังร่วงเกลื่อนตัว
เขามองสภาพอากาศที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงนอกหน้าต่าง แล้วกลืนน้ำลายลงคอ
"พี่หวัง หุบเขานี่...มีพิรุธนะ"
"ไอ้ความเย็นยะเยือกนี่มันหนักเกินไป ความรู้สึกของฉันถึงยังไม่เตือน แต่ในใจรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย"
หวังเหมิ่งพยักหน้า มองดูม้วนคัมภีร์ที่หลิวอวี่ฉิงทิ้งไว้
จุดสีแดงบนนั้นกระพริบวับ ระยะห่างจากพวกเขาเหลือแค่เอื้อมถึง
"อยู่ข้างหน้านี่แหละ"
หวังเหมิ่งพูดเสียงทุ้ม "แจ้งหัวหน้าหน่วยก่อน"
......
ภายในรถ
บนเตียงใหญ่ เจียงหนานกำลังประคองขาเรียวยาวของเฉินถง ช่วยทำกายภาพบำบัดอย่างผ่อนคลาย
"อือ...เบาๆ หน่อย..."
เฉินถงกัดริมฝีปาก แก้มแดงเรื่อ สายตาแฝงไปด้วยความเขินอายและพึ่งพิง
เจียงหนานส่งสายตาให้เธออดทน ในฐานะหัวหน้าหน่วย ผู้หญิงของตัวเองก็ต้องดูแลเอง
โดยเฉพาะครั้งแรกของทั้งคู่ บริการหลังการขายแบบนี้จำเป็นต้องมี
บนโซฟาอีกฝั่ง หลิวอวี่ฉิงกำลังกอดหมอนนอนพัก
ส่วนในครัวแบบเปิด อวี๋ซือซือกำลังจ้องหน้าหม้อหุงข้าวไฟฟ้าอย่างครุ่นคิดลึก
เธอกำลังคิดถึงคำถามเชิงปรัชญาสุดยอดที่ค้างคาใจมนุษยชาติมาหลายพันปี
หุงข้าวเนี่ย ต้องใส่น้ำไหมนะ?
"อืม..."
อวี๋ซือซือกัดนิ้ว คิ้วขมวดมุ่น
"เหมือนจะ...ไม่ต้องใส่น้ำใช่ไหม?"
"จำได้ว่าข้าวที่กินปกติมันแห้งๆ ถ้าใส่น้ำไป มันก็กลายเป็นโจ๊กสิเน่า!"
"ใช่! ถูกต้อง! งั้นแหละ!"