"ดีจริงๆ..."
ฐานที่สองของประเทศหัวเซี่ย
มองดูภาพที่หยุดนิ่งบนหน้าจอ วั่นฉางเจิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
"โชคดีที่ 'ไม่ต้องพูดให้มากความ' คนนี้ไม่ได้หมดแรงจนหลุดจากอันดับ"
"แต่เป็นเพราะเวลาที่สังหารอสูรระดับเอสตัวนี้ข้ามเที่ยงคืนพอดี ทำให้วันถัดไปไม่มีผลการจัดอันดับต่างหาก"
"ตกใจไปเอง ตกใจไปเอง"
จ้าวหยานพยักหน้าตาม ความตึงเครียดที่เพิ่งผ่อนคลายลงในที่สุด
แต่ทันใดนั้นเขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดด้วยความกังวล
"ท่านผู้บัญชาการ เรื่องความสามารถไม่มีปัญหาแล้ว"
"แต่... เสียดายที่นิสัยของ 'ไม่ต้องพูดให้มากความ' คนนี้น่าจะมีปัญหาอย่างมาก"
"หรือพูดอีกอย่างคือ... สภาพจิตใจของเขาไม่มั่นคงอย่างยิ่ง"
นึกย้อนไปถึงความเย็นชาที่มองชีวิตคนเหมือนเศษหญ้าในวิดีโอเมื่อครู่ และความสุขุมที่เกือบจะผิดปกติ
จ้าวหยานรู้สึกหวาดหวั่นในใจ
คนแบบนี้ ประเทศจะควบคุมได้จริงๆ หรือ?
"ฮ่าๆ เสี่ยวจ้าวเอ๋ย นายยังเด็กเกินไป"
วั่นฉางเจิงยิ้มพลางโบกมือ
"เหมือนชื่อของเขาทีเดียว ไม่ต้องพูดให้มากความ"
"สำหรับผู้แข็งแกร่งระดับนี้ เราไม่จำเป็นต้องเดานิสัยของเขา และไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดเพื่อดึงตัว"
"เราเพียงแค่ต้องพิสูจน์ด้วยการกระทำเท่านั้น"
วั่นฉางเจิงลุกขึ้นยืน น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด
"เขาอยากได้อะไร เราก็ให้สิ่งนั้น! ทำให้พอใจให้มากที่สุด ดึงตัวให้เต็มที่!"
"ถ้าดึงตัวไม่ได้ ก็อย่าได้สร้างศัตรูกับเขาเด็ดขาด! คนแบบนี้ ต้องเป็นมิตรเท่านั้น จะเป็นศัตรูไม่ได้เด็ดขาด"