เวลา 05:20 น.
เจียงหนานลูบคาง นิ้วมือเคาะเบา ๆ
"การ์ดในมือตอนนี้...ยังน้อยเกินไป"
แม้เขาจะมีเพลิงห้วงสังขาร มีแดนสนธยาหนักอึ้ง แต่สัมผัสที่ชายไร้หน้ามอบให้มันช่างน่าขนลุกเสียเหลือเกิน
เจ้าตัวนั้นไม่เพียงมีไอคิวสูงเกินกว่าผีทั่ว ๆ ไป ยังมีโครงสร้างร่างกายที่คล้ายกับความเป็นอมตะอีกด้วย
"ท่าไม้ตายเดี่ยวที่แข็งแกร่งที่สุดของฉันต้องสัมผัสตัวถึงจะใช้ได้"
"ด้วยความระแวดระวังและความเร็วที่เจ้าตัวนั้นแสดงออกมา คงยากที่จะให้ฉันเข้าใกล้ตัวได้"
เจียงหนานดวงตาเปล่งประกาย ตัดสินใจได้แล้ว
"นิ่งไว้ก่อน"
"รอถึง 6:00 ไปรับรางวัลสรุปผลจากลิสต์อันดับก่อน"
"จากนั้นค่อยรอเวลาตรวจเซ็นวาจาอาคมตอนเช้ามืดรีเฟรช"
ถ้าเสกได้ไอเทมหรือวาจาอาคมที่แข็งแกร่งออกมา โอกาสชนะจะเพิ่มขึ้นมาก
จากนั้น เขาก็หยิบสมุดโน้ตออกมา สั่งให้ทุกคนหลบฝนพักฟื้นในอาคารเรียน รอคอยรุ่งสางอย่างเงียบ ๆ
มุมหนึ่ง
หลิวอวี่ฉิงผลักแว่นตา ถามเยคาเตรินาที่อยู่ข้าง ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น
"ว่าแต่...ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทุกคนในโรงเรียนนี้ดูเหมือนจะกลัวการฆ่าคน? ถึงแม้จะไม่มีใครเป็นคนดีก็ตาม"
"เป็นเพราะกฎโรงเรียนเพียงอย่างเดียวหรือ?"
เยคาเตรินาส่ายหน้า ชูรอยสักดำสนิทบนหลังมือขึ้นมา
"จริง ๆ แล้วตามกฎ การฆ่าคนไม่ได้ทำให้ตายทันที"
"ผลที่ตามมามันเป็นทางอ้อม"
"การฆ่าคนจะเพิ่มค่าความแค้นของโรงเรียน ทำให้นักเรียนต้องเข้าเรียนก่อนเวลา หรือแม้แต่ปลดล็อกกลไกลงโทษที่ซ่อนอยู่"
"ที่นี่ ไม่มีใครอยากเข้าเรียนก่อนเวลา"
"นั่นมันเป็นการเดิมพันด้วยชีวิต ความเสี่ยงสูงมาก แต่รางวัลกลับไม่คุ้มค่า"
"เป็นธุรกิจขาดทุนโดยแท้"
หลิวอวี่ฉิงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด "เข้าใจแล้ว เป็นแค่เรื่องผลประโยชน์"
ทุกคนรอคอยกันอย่างเงียบ ๆ
ฝนยังคงตกต่อไป
กัวซ่วยนั่งอยู่บนพื้น มองท้องฟ้าที่มืดครึ้มนอกหน้าต่าง อดบ่นออกมาไม่ได้
"ที่บัดซบนี้...เมื่อไหร่พระอาทิตย์จะขึ้นสักทีเนี่ย?"
"อึดอัดชะมัด"
เขาถอนหายใจ ดวงตาเผยความเศร้าสร้อย
"ถ้ามีใครสักคนกระโดดลงมาจากหอคอยบาบิโลน เผาไหม้ตัวเองเหมือนดวงอาทิตย์ เพื่อหยุดฝนบ้าบอนี้ได้ก็คงดี"