05:50 น.
เมื่อกฎของแดนผีเริ่มคลายตัว พื้นที่ก็เกิดการบิดเบี้ยวขึ้น
ทุกคนรู้สึกเพียงแค่ตาพร่ามัว ฉากโรงเรียนกลางพายุฝนอันอึดอัดและนองเลือดก็หายไปในพริบตา
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือภายในรถบ้านที่คุ้นเคยและให้ความอบอุ่นใจ
เพราะการออกกำลังกายตอนเช้าเลิกเร็วกว่ากำหนด ทุกคนจึงถูกดีดออกจากแดนผีเร็วกว่าที่คาดไว้ 10 นาที
ไม่เพียงแต่ทีมเดิมของเจียงหนาน แม้แต่เยคาเตรินาและโฮชิโนะฮิคารุที่เปรียบเสมือน "ของพ่วงชั่วคราว"
ก็เพราะอยู่ในสถานะจัดทีม จึงถูกส่งมายังที่หลบภัยเคลื่อนที่แห่งนี้พร้อมกัน
"ให้ตายสิ..."
เยคาเตรินามองดูการตกแต่งภายในอันหรูหราของรถ
"ในวันสิ้นโลกแบบนี้... ยังมีที่ให้อยู่อย่างนี้ได้ด้วยหรือ?"
"ไอ้หมอนี่มันเป็นใครกันแน่? มาพักร้อนหรือไง?"
ส่วนโฮชิโนะฮิคารุที่อยู่ข้างๆ มีปฏิกิริยาตรงไปตรงมากว่า
เธอเหมือนชาวบ้านเข้ากรุงครั้งแรก ลูบโซฟาอย่างระมัดระวัง บนใบหน้าเผยรอยยิ้มแห่งความสุข
"อิอิ... นุ่มนิ่ม... หอมจัง..."
"นี่คือที่ที่หนูจะอยู่ต่อจากนี้ไปหรือคะ?"
"ไม่ต้องนอนบนดิน ไม่ต้องตากฝน... ดีจริงๆ เลยนะเนี่ย ฮือๆๆ..."
แต่ทว่า
ในฐานะเจ้าของบ้าน เจียงหนานในตอนนี้ไม่ได้สนใจผู้หญิงไม่เคยเห็นโลกสองคนนี้เลยแม้แต่น้อย
เขานั่งอยู่ที่ที่นั่งหลัก ใบหน้าไร้อารมณ์ มองไปที่เฉินถง
เฉินถงเข้าใจได้ทันที รีบชี้ไปที่จอภาพวงจรปิดในรถ สีหน้าจริงจัง:
"เจียงหนาน นายดูสิ"