วจีสิทธิ์: วันละหนึ่งอักษร ข้าอัดอั้นมาสิบแปดปี

ตอนที่ 62 จบการศึกษาได้? งั้นก็ถูกไล่ออกได้เหมือนกันสินะ?

6 นาที· 1.5K คำ

เขตโรส ฝั่งโรงเรียนมัธยมกุหลาบ ห้องเก็บเอกสาร

เจียงหนานยืนอยู่หน้าแผนที่หนังแกะเรืองแสงสีจาง ๆ ดวงตาสีดำสนิทกวาดอ่านข้อมูลบนนั้นอย่างรวดเร็ว

นี่เป็นแผนที่ที่ไม่สมบูรณ์ มีเพียงครึ่งเดียว

บนยอดแผนที่ มีคำอธิบายสัญลักษณ์เกี่ยวกับระดับอันตรายกำกับอยู่

[ระดับอันตราย]: เขียว < น้ำเงิน < ม่วง < แดง < ส้ม < เหลือง < ดำ

เจียงหนานลูบคาง สายตากวาดไปทั่วแผนที่

หอสัญญาณเทอร์มินัล บนแผนที่มีตำแหน่งสีน้ำเงินสว่างอยู่สองจุด

จุดหนึ่งคือ[โรงเรียนมัธยมกุหลาบ]ที่เขาอยู่ตอนนี้

อีกจุดอยู่ทางเหนือของแผนที่ คือ[โรงพยาบาลซีหย่าฉืออ้ายซิน]

“ถ้าไม่เดาผิด แผนที่อีกครึ่งหนึ่งคงอยู่ในโรงพยาบาลนั่น”

ท่าเรือนำทาง ทางตะวันตกสุดของแผนที่ มีไอคอนสมอสีน้ำเงินจุดหนึ่ง

หน้าที่ของมันไม่ต้องสงสัยเลย ตรงกับชื่อของมัน คือหนทางเดียวที่จะนำผู้รอดชีวิตออกจากเกาะประหลาดแห่งนี้

การตัดสินระดับอันตราย

ตอนก่อน[ทุ่งข้าวสาลีมรณะ]เป็นสีแดง

ตอนนี้[โรงเรียนมัธยมกุหลาบ]ถูกระบุเป็นสีน้ำเงิน

และในส่วนที่ลึกกว่านั้น ยังมีพื้นที่สีส้ม สีเหลือง...แม้กระทั่งสีดำอีก

“ที่แท้หุ่นฟางตัวนั้น ในระบบพลังการรบของเกาะประหลาด ยังจัดได้แค่ระดับกลางๆ งั้นเหรอ?”

เจียงหนานเลิกคิ้ว รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

“แล้วทำไม...โรงเรียนมัธยมกุหลาบถึงได้แค่ระดับน้ำเงิน?”

ถึงกฎที่นี่จะฆ่าคนได้น่ากลัว แต่เทียบกับอสูรพวกที่เจอหน้าก็จัดการทันทีแล้ว

ที่นี่ให้โอกาสมนุษย์ “เอาตัวรอดด้วยการทำตามกฎ” เยอะกว่าจริง ๆ

เว้นแต่ชายไร้หน้าคนนั้น...

“ไอ้หมอนั่นให้ความรู้สึกแปลก ๆ กับฉัน”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป