"ยะ...ยะเมเต้!!"
เมื่อเผชิญกับคำสั่งของลู่ซือเหยียน โฮชิโนะแทบจะพังทลายทั้งคน
เธอใช้สองมือกอดปกเสื้อไว้แน่น ร้องไห้ราวกับดอกไม้ต้องฝน พยายามถอยหนีอย่างสุดชีวิต จนกระทั่งไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว
"ได้โปรด..."
"คุณลู่...ฉันยอมเป็นวัวเป็นควายให้คุณได้ แม้แต่ไปเป็นอาหารอสูรก็ยอม...แต่ฉันไม่อยาก..."
เมื่อเห็นท่าทางของโฮชิโนะเช่นนี้ ลู่ซือเหยียนยังไม่ทันพูดอะไร กลุ่มนักเรียนชายประเทศซากุระอีกฟากของห้องเรียนกลับตื่นเต้นกันก่อน
โดยเฉพาะชายหนุ่มที่เพิ่งตะโกนจะแก้แค้นเมื่อกี้ คินามิ โยชิ
เขาตะโกนใส่โฮชิโนะเสียงดังลั่น
"บาก้า! แกล้งทำเป็นบริสุทธิ์ไปได้ยังไง?!"
"การได้อุทิศตัวให้ผู้แข็งแกร่งอย่างคุณลู่ คือเกียรติที่ชาตินี้ชาติก่อนก็หาไม่ได้!"
"รีบๆ ทำตามที่คุณลู่สั่งซะ! ถอดเสื้อผ้าออกเดี๋ยวนี้!"
"ใช่ๆ!"
นักเรียนชายอีกสี่คนก็ส่งเสียงสนับสนุนไปด้วย สายตากวาดมองเรือนร่างเล็กของโฮชิโนะอย่างไม่เกรงใจ
"ยังไงเราก็อยู่ไม่รอดอยู่แล้ว...สู้ปล่อยให้อสูรกินก็ยังดี ตายก่อนตายให้ทุกคนได้ 'เสพสุข' หน่อย!"
"ถ้าคุณลู่เล่นเบื่อแล้ว...จะแบ่งให้พวกเราได้ชิมรสชาติหน่อยได้มั้ย?"
"ฉัน...ฉัน..."
เมื่อเห็นสีหน้าของพวกชาติเดียวกันที่ดูน่ากลัวยิ่งกว่าอสูรภายนอก โฮชิโนะก็หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
นี่คือวันสิ้นโลกงั้นหรือ?
นี่คือมนุษยธรรมงั้นหรือ?
หรือว่า...
อย่างที่คุณลู่พูด...
นี่คือรากเหง้าความเลวทรามของคนประเทศซากุระ?
"เฮ้ย! พวกแกมันโง่เง่า!!"
จังหวะนั้นเอง เสียงตวาดโกรธก็ทำลายบรรยากาศที่น่าขยะแขยงลง
หญิงสาวที่เคยปฏิเสธการรักษาของโฮชิโนะเมื่อครู่นี้ยืนขึ้นมา ชี้หน้ากลุ่มนักเรียนชายแล้วด่า:
"หุบปากไปเลย! พวกขยะที่ทำได้แค่รังแกคนด้วยกันเอง!"
โฮชิโนะเบิกตากว้างทันที ราวกับเห็นแสงสว่างริบหรี่ในความมืดมิดอันไม่มีที่สิ้นสุด
ที่แท้...ก็ยังมีคนยอมช่วยเธออยู่
แต่เสี้ยววินาทีถัดมา แสงนั้นก็ถูกดับลงอย่างไร้ความปรานี
"นัตสึกิ! แกลองมาทำเป็นวีรสตรีที่นี่เนี่ยนะ!"
คินามิ โยชิถูกด่าเข้าหน้า ก็โต้กลับทันที: "ใครจะไม่รู้ว่านายเป็น 'รถเมล์' ที่โรงเรียนเก่า!"